rady

Zagrożenia mogące powstać przy użytkowaniu gazu wynikają przede wszystkim z braku należytej dbałości o instalację i urządzenia gazowe. W celu uniknięcia pożaru czy wybuchu gazu lub ograniczenia ich skutków należy się kierować niżej wymienionymi zasadami:

1. Użytkownicy zobowiązani są do utrzymywania instalacji gazowej w dobrym stanie technicznym (nie dopuszczać do uszkodzeń mechanicznych i korozji) ,

2. Gazomierz znajdujący się poza lokalem odbiorcy powinien być przez niego zabezpieczony przed osobami niepowołanymi ,

3. Wszystkie odbiorniki gazu powinny być utrzymane w czystości i dobrym stanie technicznym ( pojawienie się sadzy, lub żółty płomień na palniku to oznaki wadliwego spalania gazu) ,

4. Odbiorniki gazu powinno się eksploatować zgodnie z instrukcją producenta (np. nie wolno używać kuchenek gazowych do ogrzewania pomieszczeń) ,

5. Włączone odbiorniki gazu powinny być na bieżąco kontrolowane, chyba, że ich konstrukcja jest przystosowana do pracy bez dozoru ,

6. Gotowane ciecze na kuchenkach gazowych również należy kontrolować w celu uniknięcia wykipień, zgaszenia płomienia i niekontrolowanego wypływu gazu. Po zakończeniu pracy należy dokładnie zakręcić kurek gazowy ,

7. Właściciel budynku mieszkalnego lub zarządzający budynkiem wielorodzinnym co najmniej raz w roku powinien wykonać przegląd techniczny i badanie szczelności instalacji gazowej oraz sprawdzić drożność przewodów kominowych. Czynności te mogą wykonać osoby posiadające odpowiednie uprawnienia,

8. Zabronione jest dokonywanie samowolnie we własnym zakresie przeróbek , napraw instalacji i urządzeń gazowych oraz podłączeń dodatkowych odbiorników gazu bez uzgodnienia z rozdzielnią gazu ,

9. Użytkownikom urządzeń gazowych nie wolno pobierać gazu z pominięciem gazomierza, przerabiać, naprawiać, malować gazomierzy oraz zatykać otwory wentylacyjne i nawiewne w pomieszczeniach, w których zamontowane są odbiorniki gazu ,

10. Do zasilania urządzeń gazowych może być stosowany gaz płynny w butlach (propan-butan ), pod warunkiem instalowania w jednym mieszkaniu, w warsztacie lub lokalu użytkowym nie więcej niż dwóch butli, przyłączonych do urządzeń gazowych , o zawartości gazu do 11 kg każda :

• butle powinny być umieszczone w odległości co najmniej 1,5 m od urządzeń promieniujących ciepło (grzejniki, piece itp.), z wyłączeniem zestawów kuchni gazowych oraz ogrzewaczy promiennikowych i konwekcyjnych z szafkami na butle,

• butle należy umieszczać z dala od urządzeń powodujących iskrzenie,

• butle należy instalować w pozycji pionowej oraz zabezpieczyć przed uderzeniem, przewróceniem lub przypadkowym przemieszczeniem,

• temperatura pomieszczeń, w których instaluje się butle nie może przekroczyć 35 st.C .

Zasady bezpieczeństwa pożarowego w budynkach mieszkalnych

W związku z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego w budynkach mieszkalnych zabronione jest:

1. Używanie ognia otwartego, palenie tytoniu i stosowanie innych czynników mogących zainicjować pożar w pomieszczeniach piwnicznych oraz na strychach ,

2. Garażowanie pojazdów silnikowych w pomieszczeniach nie przeznaczonych do tego celu, jeżeli nie opróżniono zbiornika paliwa pojazdu i nie odłączono na stałe zasilania akumulatorowego pojazdu ,

3. Przechowywanie materiałów palnych w odległości mniejszej niż 0,5 m od:

a) urządzeń i instalacji, których powierzchnie zewnętrzne mogą nagrzewać się do temperatury przekraczającej 100 st.C ,

b) przewodów uziemiających oraz przewodów odprowadzających instalacji odgromowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej ,

4. Użytkowanie elektrycznych urządzeń ogrzewczych ustawionych bezpośrednio na podłożu palnym, z wyjątkiem urządzeń eksploatowanych zgodnie z warunkami określonymi przez producenta,

5. Stosowanie na osłony punktów świetlnych materiałów palnych, z wyjątkiem materiałów trudno zapalnych, jeżeli zostaną umieszczone w odległości co najmniej 0,05 m od żarówki,

6. Instalowanie opraw oświetleniowych oraz osprzętu instalacji elektrycznych, jak: wyłączniki, przełączniki, gniazda wtyczkowe, bezpośrednio na podłożu palnym, jeżeli ich konstrukcja nie zabezpiecza podłoża przed zapaleniem ,

7. Składowanie materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących ewakuacji ,

8. Ustawianie na klatkach schodowych jakichkolwiek przedmiotów utrudniających ewakuację oraz zamykanie drzwi ewakuacyjnych w sposób uniemożliwiający ich natychmiastowe użycie ,

9. Uniemożliwianie lub ograniczanie dostępu do:

a) urządzeń przeciwpożarowych, takich jak hydranty, zawory hydrantowe, suche piony ,

b) wyjść ewakuacyjnych ,

c) wyłączników i tablic rozdzielczych prądu elektrycznego

oraz głównych zaworów gazu ,

10. Przechowywanie w mieszkaniu cieczy łatwo zapalnych o temperaturze zapłonu poniżej 21 st.C (benzyna, rozpuszczalniki, alkohol etylowy itp.) w ilości ponad 5 litrów i cieczy o temperaturze zapłonu 21 st.C do 55 st.C (nafta, olej napędowy, terpentyna) w ilości ponad 20 litrów.

Dla dystrybutorów gazu płynnego propan-butan w butlach w sieci detalicznej

Jakie są warunki składowania butli w kontenerach o konstrukcji ażurowej o masie gazu do 440 kg ?

» w odległości 10 m od innych obiektów lub przy ścianie z pełnej cegły o wysokości minimum 2 m również z zachowaniem 10 m odległości od innych zabudowań

» w odległości, co najmniej 2 m w poziomie od znajdujących się w niej otworów okiennych i drzwi oraz studzienek/ gaz propan-butan jest cięższy od powietrza/

» podłoże powinno być wolne od zagłębień, utwardzone, nie może znajdować się poniżej poziomu teren

Jak zabezpieczyć taki punkt wymiany butli ?

» przy składzie do 440 kg 1 gaśnica śniegowa lub proszkowa o masie środka gaśniczego 9kg oraz tabliczka zakazująca używania ognia otwartego.

Dzieci - krótki poradnik

Wiem, że uwielbiasz pływać. Musisz jednak wiedzieć, że nie każde miejsce nadaje się do kąpieli. Woda często kryje różne przedmioty leżące na dnie, a które mogą się stać przyczyną trwałego kalectwa, kiedy po skoku do wody uderzysz w nie np. głową. Korzystaj tylko z wyznaczonych kąpielisk pod opieką dorosłych!

Gra w piłkę jest świetną zabawą. Jeżeli bawisz się zbyt blisko drogi, możesz ulec groźnemu wypadkowi, a jednocześnie możesz być przyczyną wypadku, kiedy kierowca straci panowanie nad kierownicą omijając ciebie wbiegającego na jezdnię za piłką.

Wypalanie traw, nie jest najmądrzejszym sposobem spędzania wolnego czasu. Nie wiem czy wiesz, że oprócz zagrożenia pożarowego jakie stwarzasz podpalając suchą trawę, niszczysz organizmy żyjące tuż pod ziemią.

Petardy nie są zabawkami i nie powinny się znaleźć w twoich rękach. Wybuchając nagle mogą spowodować poważne oparzenia rąk i twarzy. Możesz nawet stracić wzrok. Nie pozwól się namówić kolegom i sklepy z petardami oraz sztucznymi ogniami omijaj z daleka.

Trzepak nie jest najlepszym miejscem do zabawy. Myślę, że takie wspaniałe fikołki bezpieczniej jest wykonywać na sali gimnastycznej pod opieką nauczyciela wychowania fizycznego. Upadek z trzepaka może zakończyć się bardzo bolesnymi stłuczeniami, a nawet złamaniami rąk i nóg. Pamiętaj o tym podczas swoich zabaw.

Jazda na rolkach dostarcza wielu wrażeń. Pamiętaj, by uprawiać ten sport w kasku i ochraniaczach na nadgarstki i kolana. Nie szusuj po ulicy między samochodami, ale po wyznaczonych alejkach i chodnikach.

Na pewno drzemie w tobie dusza odkrywcy. Lubisz kopać w ziemi i wydobywać z niej różne ciekawe rzeczy. Nie wszystkie jednak przedmioty które wykopiesz są bezpieczne. Często pod ziemią drzemią pozostałości po wojnie - granaty i różnego rodzaju pociski. By nie zrobiły nikomu krzywdy, muszą się nimi zająć fachowcy. Pamiętaj! Nigdy nie wyciągaj samodzielnie z ziemi podejrzanych przedmiotów, nie próbuj ich rozbierać i pod żadnym pozorem nie wrzucaj do ognia. Wybuch może spowodować twoją śmierć lub trwałe kalectwo. Gdy znajdziesz przedmiot przypominający granat lub jakikolwiek pocisk nie dotykaj go! Zawiadom dorosłych.

Lekarstwa mają różną postać. Czasami wyglądają jak kolorowe cukierki, jednak niewłaściwie stosowane mogą być bardzo niebezpieczne dla twojego organizmu. Gdy poczujesz się źle, nie próbuj leczyć się sam. Powiedz o tym dorosłym, którzy na pewno pójdą z tobą do lekarza i to on zdecyduje jaki lek powinieneś przyjmować. Pamiętaj, że lekarstwa stosowane niewłaściwie mogą odnieść zupełnie inny skutek do zamierzonego, a czasami doprowadzić nawet do śmierci.

Istnieją substancje, które wdychane przez dłuższy czas powodują trwałe uszkodzenie organizmu. Do takich należą kleje. Kleje biurowe używane na codzień do klejenia papieru nie zawierają niebezpiecznych substancji. Jednak kleje do drewna, skóry itp. jak np. butapren niosą ze sobą niebezpieczeństwo. Pamiętaj, nie daj się namówić kolegom i nie wąchaj żadnych substancji niewiadomego pochodzenia.

Na pewno wiesz o tym, że istnieją takie substancje, które bardzo łatwo się zapalają. Kontakt z nimi jest niebezpieczny. Zaprószenie ognia w pobliżu ich składowania, może spowodować wybuch. Bawiąc się, unikaj miejsc, gdzie leżą beczki, puszki i pojemniki niewiadomego pochodzenia, nie tylko ze względu na łatwozapalne ale również trujące substancje, które mogą się w nich znajdować. Przede wszystkim jednak nie baw się zapałkami.

Lubisz jeździć na łyżwach, prawda?! Uprawiaj ten wspaniały sport w miejscach specjalnie do tego przeznaczonych. Unikaj sadzawek, stawów, jezior i rzek. Jeżeli w twojej miejscowości nie ma sztucznego lodowiska, upewnij się, że lód po którym masz zamiar się ślizgać został sprawdzony przez dorosłych i nie kryje przykrych niespodzianek (przerębla, zbyt cienkiej tafli lodowej).

Przedmioty spadające z dużej wysokości są zagrożeniem dla przechodniów. Dlatego nie wolno niczego wyrzucać przez okno. To co Tobie wydaje się dobrą zabawą może być przyczyną groźnego wypadku.

Gaz płynny - wygoda i zagrożenie

W gospodarstwach domowych małych miasteczek i wsi coraz powszechniej stosuje się gaz płynny służący do zasilania kuchenek gazowych, piekarników i gazowych ogrzewaczy wody.

GAZ JEST PALIWEM WYGODNYM, CZYSTYM ALE MOŻE TEŻ BYĆ NIEBEZPIECZNY

Nieszczelności w instalacji gazowej lub zaworze butli są bardzo trudne do wykrycia, szczególnie w przypadku gazów bezwonnych, a do takich należy propan-butan. Wypływającego z instalacji lub urządzeń gazu nie sposób dostrzec gołym okiem, tymczasem może on zgromadzić się w takiej ilości, że powstanie mieszanina wybuchowa z powietrzem. Eksplozję takiej mieszanki może spowodować praktycznie każde źródło energii, np. płomień zapałki, iskra w kontakcie elektrycznym, telefonie lub agregacie lodówki, iskra krzesana,

a nawet wyładowanie elektryczności statycznej.

GAZU NIE NALEŻY SIĘ BAĆ

Należy poznać sposoby ograniczenia zagrożeń i zasady bezpiecznego posługiwania się urządzeniami gazowymi. Będzie można wówczas spokojnie korzystać z jego dobrodziejstw.

Gaz płynny jest mieszaniną propanu z butanem w proporcjach zależnych od pory roku.

W okresie letnim sprzedawane są mieszaniny bogatsze w butan, a w okresie zimowym bogatsze w propan. Mieszanina o przeciętnym składzie jest zawsze cięższa od powietrza

i opada w dół. Jest to gaz, który pełza przy podłodze i wkrada się we wszystkie zakamarki, wgłębienia oraz otwory kanalizacyjne stanowiąc w ten sposób bardzo duże zagrożenie. Przebywając

w pomieszczeniu, w którym ulotnił się gaz płynny możemy nieświadomie spowodować jego wybuch.

Gaz propan – butan do gospodarstw domowych dostarczany jest w butlach stalowych

z zaworem odcinającym. Zasilanie urządzeń gazowych odbywa się tylko poprzez zastosowanie reduktorów ciśnienia.

Napełnianie butli może być dokonywane w specjalistycznych rozlewniach gazu płynnego. Zabronione jest samodzielne ładowanie, dopełnianie lub uzupełnianie gazu. Na stacjach paliw płynnych

i gazowych przeznaczonych do tankowania pojazdów samochodowych, dozwolona jest jedynie wymiana butli z pustych na pełne.

UWAGA !!!

Przepełnienie butli, czyli przekroczenie 2/3 objętości połączone ze wzrostem temperatury otoczenia (np. wniesienie do ciepłego pomieszczenia) spowoduje przyrost ciśnienia, który doprowadzi do rozerwania butli i wybuchu gazu.

Butle na gaz płynny propan – butan jako urządzenie ciśnieniowe podlegają okresowej kontroli Urzędu Dozoru Technicznego. Konserwacji i ewentualnych napraw butli a także czynności atestacyjnych dokonuje się podczas ich napełniania w rozlewniach gazu.

PAMIĘTAJ !

Data legalizacji butli wybita jest bezpośrednio na jej korpusie.

Eksploatując butle należy pamiętać o zachowaniu warunków bezpieczeństwa polegające między innymi na :

• w jednym mieszkaniu mogą znajdować się maksimum dwie butle o ładunku nie przekraczającym 11 kg podłączone do instalacji lub urządzeń – odbiorników,

• w mieszkaniach nie wolno przechowywać butli zapasowych nie podłączonych do instalacji,

• zabrania się przechowywania butli z gazem propan – butan w pomieszczeniach usytuowanych poniżej poziomu terenu,

• temperatura wewnątrz pomieszczenia, w którym pozostają butle napełnione gazem nie może przekraczać 350C,

• urządzenia gazowe mogą być instalowane w pomieszczeniach o wysokości conajmniej 2,20 m,

• urządzenia gazowe mogą być instalowane w pomieszczeniach, w których zapewnione są prawidłowe warunki wentylacji, pamiętając o zgodności ruchu powietrza wentylowanego z ewentualnymi możliwościami wydostania się gazu z nieszczelności i urządzeń,

• montaż butli gazowej powinna dokonać osoba posiadająca przeszkolenie w tym zakresie,

• butle gazowe mogą być umieszczone w odległości co najmniej 1,5 m od urządzeń promieniujących ciepło, z wyłączeniem zestawów kuchni gazowych oraz ogrzewaczy promiennikowych i konwekcyjnych z szafki na butle,

• butli nie wolno umieszczać w pobliżu urządzeń powodujących iskrzenie,

• butle instalować w pozycji pionowej oraz zabezpieczać je przed uderzeniem, przewróceniem lub przypadkowym przemieszczaniem,

• do zasilania urządzeń gazowych dopuszcza się stosowanie przewodów elastycznych, posiadających certyfikat na znak bezpieczeństwa, wytrzymałości co najmniej 300kPa, odporność na działanie gazów, olejów itp., a długość tego przewodu nie może być większa niż 3 m.

POSTĘPOWANIE W SYTUACJACH AWARYJNYCH PRZY KORZYSTANIU Z GAZU PŁYNNEGO

W przypadku uszkodzenia urządzenia gazowego na propan – butan, gdzie gaz ulatnia się do atmosfery pomieszczenia, należy zamknąć zawór przy butli, przewietrzyć pomieszczenie

i oddać wadliwe urządzenie do naprawy

URZĄDZEŃ GAZOWYCH NIE WOLNO NAPRAWIAĆ SAMODZIELNIE

Trudniej poradzić sobie w sytuacji, gdy uszkodzeniu ulegnie zawór butli gazowej i gaz ulatnia się do atmosfery pomieszczenia. Należy maksymalnie mocno zamknąć zawór butli

i wymontować ją z instalacji. Do demontażu należy stosować narzędzia wykonane z metali kolorowych, nie wytwarzające iskier krzesanych.

PAMIĘTAJ !

Na wyposażeniu instalacji na gaz płynny powinien znajdować się klucz do demontażu butli. Jego lokalizacja powinna znajdować się w miejscu łatwo dostępnym.

Uszkodzoną butlę należy wynieść na otwartą przestrzeń, poza budynek. Pomieszczenie należy starannie przewietrzyć i zachować szczególną ostrożność, nie włączając urządzeń elektrycznych, nie używać otwartego ognia, nie palić tytoniu.

Czynności demontażu i usunięcia butli należy wykonać z zachowaniem najwyższej ostrożności, zdając sobie sprawę z wyboru mniejszego zła.

Postęp cywilizacyjny przynosi nam powszechnie już dostępny komfort w codziennym, powszednim życiu, wymaga jednak od nas równoczesnego pogłębiania świadomości, poszerzania wiedzy i rozwijania umiejętności stosowania coraz bardziej skomplikowanych technicznie, dostępnych nam urządzeń.

Gaz w domu – Jak unikać zagrożeń związanych z gazem

Gdy poczujesz gaz !!!!!

» zawiadom jak najszybciej pogotowie gazowe i administrację

» nie włączaj światła ani żadnych urządzeń elektrycznych

» powiadom sąsiadów

» zamknij zawór gazu w mieszkaniu, domu

» otwórz okna

» wyjdź na zewnątrz budynku

Czy warto ryzykować ogrzewanie mieszkania gazem z kuchenki ?

» nie ogrzewaj pomieszczeń kuchnią gazową, długotrwałe palenie się gazu powoduje znaczny ubytek tlenu w powietrzu, nadmierna zawartość produktów spalania gazu jest niekorzystna dla ludzi, dodatkowo powstaje niewyczuwalny tlenek węgla {CO} W przypadku zatkanych przewodów wentylacyjnych może dojść nawet do zatruć śmiertelnych

Czy nie ma przeszkód w korzystaniu zarówno z gazu ziemnego i propan-butan w butlach w mieszkaniu, budynku?

» przepisy jednoznacznie zabraniają łączenia obu instalacji w jednym budynku

Ile butli na propan – butan może być przyłączonych do urządzeń gazowych w jednym lokalu ?

» maksymalnie dwie butle po 11kg każda

Jak należy umieszczać butle gazowe w kuchni ?

» w odległości co najmniej 1,5m od urządzeń promieniujących ciepło np. piece, grzejniki z wyjątkiem zestawów kuchni gazowych

» butle instalować w pozycji pionowej, zabezpieczyć przed uderzeniem, przewróceniem z dala od urządzeń powodujących iskrzenie

» połączenie butli z kuchenką przez wąż elastyczny o długości nie większej niż 3m

Gdzie można stosować gazowe urządzenia promiennikowe do ogrzewania pomieszczeń ?

» wyłącznie w pomieszczeniach o powierzchni większej niż 40m2, w odległości minimum 60cm od materiałów palnych. Używaj wyłącznie urządzeń gazowych posiadających krajowe atesty i dopuszczenia

Warunki bezpieczeństwa imprezy masowej

Obowiązki ciążące na organizatorze imprezy masowej - określone są w art. 5, 6, i 7 Ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych ( Dz. U. Nr 106, poz. 680 ).

(wyciąg z ustawy)

Art. 5. 1. Organizator imprezy masowej jest obowiązany do zapewnienia bezpieczeństwa osobom obecnym na imprezie oraz porządku podczas trwania imprezy.

2. Organizator imprezy masowej zapewnia:

1) spełnienie wymogów określonych w przepisach prawa, w szczególności w przepisach prawa budowlanego, w przepisach sanitarnych i przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej,

2) służbę porządkową i informacyjną,

3) pomoc medyczną oraz zaplecze higieniczno-sanitarne,

4) drogi ewakuacyjne oraz drogi umożliwiające dojazd pojazdom służb ratowniczych i Policji,

5) warunki zorganizowania łączności pomiędzy podmiotami biorącymi udział w zabezpieczeniu imprezy,

6) sprzęt ratowniczy i gaśniczy oraz środki gaśnicze niezbędne przy zabezpieczeniu działań ratowniczo-gaśniczych,

7) w razie potrzeby pomieszczenie dla służb kierujących zabezpieczeniem.

3. Organizator imprezy masowej udostępnia uczestnikom imprezy masowej regulamin obiektu lub regulamin imprezy masowej.

4. Organizator imprezy masowej, w uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem rejonowym Państwowej Straży Pożarnej, określa szczegółowe zasady postępowania w przypadku powstania pożaru lub innego miejscowego zagrożenia w obiekcie, w którym planuje się przeprowadzenie imprezy.

Art. 6. Organizator imprezy masowej, nie póˇniej niż na 30 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia imprezy, jest obowiązany wystąpić do wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia imprezy, z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej.

Art. 7. 1. Do wniosku, o którym mowa w art. 6, należy dołączyć:

1) opinie właściwych miejscowo komendantów rejonowych Policji i Państwowej Straży Pożarnej i kierownika jednostki organizacyjnej pomocy doraˇnej (pogotowia ratunkowego), które muszą zawierać informacje o niezbędnej wielkości ich sił i środków potrzebnych do zabezpieczenia imprezy, zastrzeżeniach do stanu technicznego obiektu oraz o przewidywanych przez Policję zagrożeniach,

2) opinię właściwego miejscowo państwowego inspektora sanitarnego,

3) graficzny plan obiektu lub terenu, na którym ma być przeprowadzona impreza masowa, zawierający:

a) oznaczenie dróg dojścia i rozchodzenia się publiczności, dróg ewakuacyjnych i dróg dojazdowych dla pojazdów służb ratowniczych,

b) oznaczenie punktów pomocy medycznej, punktów czerpalnych wody do picia i do celów przeciwpożarowych oraz punktów informacyjnych,

c) oznaczenie lokalizacji hydrantów przeciwpożarowych, zaworów, przyłączy wody, gazu i energii elektrycznej oraz innych elementów mających wpływ na bezpieczeństwo użytkowników obiektu lub terenu,

d) informacje o rozmieszczeniu służb porządkowych, rozmieszczeniu osób na imprezie masowej i ewentualnym rozdzieleniu ich według sektorów oraz o rozmieszczeniu punktów gastronomicznych i sanitariatów,

4) regulamin obiektu wraz z informacją o sposobie udostępnienia go uczestnikom imprezy masowej,

5) program i regulamin imprezy masowej, ewentualnie terminarz imprez masowych odbywających się według ustalonego terminarza lub według ustalonych zasad wraz z informacją o sposobie udostępnienia ich uczestnikom imprezy masowej,

6) informację o przewidywanej maksymalnej liczbie osób, które mogą być obecne na imprezie masowej, oraz informację określającą stan liczebny, organizację, oznakowanie, wyposażenie i sposób rozmieszczenia służb: porządkowej i informacyjnej; w odniesieniu do służby porządkowej przyjmuje się przelicznik co najmniej 10 porządkowych na 300 osób obecnych na imprezie i co najmniej 1 porządkowy na każde następne 100 osób,

7) wskazanie osoby reprezentującej organizatora w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa osób uczestniczących w imprezie masowej,

8) pisemną instrukcję określającą zadania służby porządkowej oraz warunki łączności pomiędzy podmiotami biorącymi udział w zabezpieczaniu imprezy,

9) szczegółowe zasady postępowania w przypadku powstania pożaru lub innego miejscowego zagrożenia,

10) polisę ubezpieczeniową, o której mowa w art. 20,

11) pisemną zgodę na przeprowadzenie imprezy masowej kierownika jednostki organizacyjnej lasów państwowych, parku narodowego lub krajobrazowego, w razie przeprowadzania imprezy na terenach będących w zarządzie tej jednostki.

2. Do wniosku należy ponadto dołączyć informację o powiadomieniu właściwych ze względu na miejsce, na którym ma się odbyć impreza masowa:

1) komendanta oddziału Straży Granicznej, w przypadku przeprowadzania imprez masowych w strefie nadgranicznej,

2) dowódcę Żandarmerii Wojskowej, w przypadku przeprowadzania imprez masowych na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej.

3. Organizator imprezy masowej załącza do wniosku informację o zainstalowanych urządzeniach, o których mowa w art. 15.

Ponadto na organizatorze imprezy spoczywa obowiązek spełnienia postanowień Ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. nr 81, poz. 351) oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 92, poz. 460), w tym m. in.:

1. Wyposażyć wszystkie niebezpieczne pożarowo miejsca na terenie imprezy w podręczny sprzęt gaśniczy.

2. Przeszkolić wszystkie osoby zatrudnione do obsługi imprezy w zakresie przepisów przeciwpożarowych.

3. Zapewnić sprawność techniczną urządzeń i instalacji elektroenergetycznych itp. urządzeń technicznych.

Zasady zabezpieczania imprez z udziałem dużych grup ludzi oraz imprez masowych

Organizator imprezy z udziałem ponad 50 osób (bal, zabawa, dyskoteka, koncert itp.) chcąc zapewnić bezpieczeństwo dla osób biorących udział w imprezie, powinien w szczególności:

Przed rozpoczęciem imprezy, sprawdzić czy zapewniono:

1. Odpowiednie warunki ewakuacji, czyli co najmniej 2 wyjścia ewakuacyjne otwierające się na zewnątrz pomieszczenia, przyjmując szerokość drzwi dostosowaną do liczby osób przebywających w pomieszczeniu (licząc 0,6 m na 100 osób lecz nie mniej niż 0,9 m na każde drzwi) oraz długości dróg ewakuacyjnych nie przekraczające dla przejścia ewakuacyjnego w pomieszczeniu 40 m i dojść ewakuacyjnych, gdy istnieje jedna droga ewakuacji 10 m lub gdy jest ich więcej 30 m ,

2. Odpowiedni wystrój wnętrz, czyli elementy wyposażenia, dekoracje, wykładziny podłogowe itp. wykonane z materiałów co najmniej trudno zapalnych, a okładziny sufitów lub sufity podwieszone z materiałów niepalnych ,

3. Sprawnie działające urządzenia i instalacje przeciwpożarowe a w szczególności podręczny sprzęt gaśniczy, hydranty i telefony alarmowe umożliwiające łączność z najbliższą jednostką Państwowej Straży Pożarnej oraz o ile takie występują oświetlenie awaryjne (wymagane przy liczbie osób większej niż 300), instalacje sygnalizacyjno-alarmowe i gaśnicze, urządzenia do usuwania dymów i gazów pożarowych ,

4. Dostępność oraz oznakowanie zgodnie z Polskimi Normami dróg i wyjść ewakuacyjnych, podręcznego sprzętu gaśniczego, miejsc usytuowania i uruchamiania urządzeń i instalacji przeciwpożarowych, telefonów alarmowych, wyłączników i tablic rozdzielczych prądu elektrycznego oraz głównych zaworów gazu ,

5. Znajomość przez pracowników obsługi i służb ochrony obiektu zasad postępowania na wypadek powstania pożaru, a w szczególności zasad organizacji i prowadzenia ewakuacji oraz umieszczenie w miejscach widocznych wykazów telefonów alarmowych oraz instrukcji postępowania na wypadek pożaru ,

6. Właściwy dobór i wykonanie ogrzewania oraz instalacji elektroenergetycznych (potwierdzonych wynikiem badań izolacji w okresie ostatnich 5 lat) ,

W trakcie trwania imprezy zwrócić uwagę na:

1. Bezpieczeństwo podczas stosowania efektów specjalnych, przestrzeganie zakazów stosowania w przestrzeniach zamkniętych efektów pirotechnicznych oraz używania ognia otwartego i palenia tytoniu w miejscach do tego nie przeznaczonych ,

2. Utrzymanie drożności dróg ewakuacyjnych i możliwości natychmiastowego otwarcia drzwi ewakuacyjnych ,

3. Zapewnienie przejezdności dojazdów pożarowych i zachowanie dostępu do obiektu dla jednostek ratowniczo-gaśniczych ,

4. Zapewnienie stałego nadzoru nad przebiegiem imprezy przez wyznaczone osoby, ze zwróceniem szczególnej uwagi na zachowanie ludzi biorących udział w imprezie. Wszelkie zachowania mogące być przyczyną zagrożenia należy natychmiast eliminować.

Szczegółowe wymagania przeciwpożarowe uwzględniające wymienione wyżej informacje winny być zawarte w instrukcji bezpieczeństwa pożarowego opracowanej dla obiektu, w którym organizowane są m.in. imprezy z udziałem dużych grup ludzi.

PRZEBYWAJĄC W LESIE - PAMIĘTAJ !!!

W lasach i na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk i wrzosowisk, jak również

w odległości do 100 m od granicy lasów jest zabronione wykonywanie czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo pożaru, a w szczególności :

r rozniecenie ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lub zarządcę lasu,

• wypalanie wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych,

• palenie tytoniu, z wyjątkiem dróg utwardzonych i miejsc wyznaczonych do pobytu ludzi,

• wjazd na teren leśny pojazdami, poza drogami publicznymii postoju,

• wejście na teren objęty całkowitym zakazem wstępu np. szkółki leśne.

Właściciele, zarządcy lasów obowiązani są do urządzenia i utrzymania pasów przeciwpożarowych w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok. Pozostawienie gałęzi, chrustu, nie okrzesanych ściętych drzew i odpadów poeksploatacyjnych w odległości mniejszej niż 50 m od skraju drogi publicznej lub toru kolejowego jest zabronione.

LAS ROŚNIE WOLNO - PŁONIE SZYBKO !!!

WARUNKI BEZPIECZEŃSTWA POŻAROWEGO W ZAKRESIE MAGAZYNOWANIA, OBROTU I STOSOWANIA WYROBÓW PIROTECHNICZNYCH W POKAZACH PUBLICZNYCH

Wymagania przepisów dla wyrobów pirotechnicznych i imprez z ich wykorzystaniem

1. Zgodnie z rozporządzeniem z dnia 3.11.1992 r. Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 92 poz. 460 i z 1995 r. Nr 102 poz. 507) wyroby pirotechniczne kwalifikowane są do grupy materiałów niebezpiecznych pożarowo, dla których należy zgodnie z § 6 ust. 1 tego przepisu przy użytkowaniu lub przechowaniu przestrzegać następujących odnoszących się do nich zasad:

1) wszystkie czynności związane z wytwarzaniem, przetwarzaniem, obróbką, transportem lub składowaniem materiałów niebezpiecznych pożarowo należy wykonywać zgodnie z warunkami ochrony przeciwpożarowej określonymi w instrukcji technologicznej lub według wskazań producenta.

2) materiały niebezpieczne pożarowo powinny być przechowywane w sposób uniemożliwiający powstawanie pożaru lub wybuchu w następstwie procesu składowania lub wskutek wzajemnego oddziaływania.

3) w obiektach zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi nie należy przechowywać materiałów niebezpiecznych pożarowo w pomieszczeniach piwnicznych, na poddaszach i strychach, w obrębie klatek schodowych i korytarzy oraz innych pomieszczeniach ogólnie dostępnych jak również tarasach, balkonach, logiach itp.

2. PN-C-86061 Wyroby pirotechniczne widowiskowe. Klasyfikacja, wymagania dotyczące bezpieczeństwa i metody badań (z grudnia 1997 r.).

3. PN-86/E-05003.03 Ochrona odgromowa obiektów budowlanych. Ochrona obostrzona.

4. W rozumieniu postanowień ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych. (Dz. U. Nr 106. poz. 680 z póˇn. zm.) publiczne pokazy z wykorzystaniem wyrobów pirotechnicznych dla ponad 1000 osób należy traktować jako imprezę masową, podlegającą rygorom tej ustawy.

Definicje, klasyfikacje, oznaczanie wyrobów pirotechnicznych oraz pakowanie i etykietowanie opakowań jednostkowych zgodnie z normą PN-C-86061

1. Klasyfikacja wyrobów pirotechnicznych pod względem bezpieczeństwa użytkowania i dostępności

1.1. Klasa I.

Do klasy I (symbol klasy: I) zalicza się wyroby zawierające do 3 g mieszaniny pirotechnicznej - z wyłączeniem petard, rakiet, moˇdzierzy, świec rzymskich, żabek pirotechnicznych, korków wybuchowych oraz WPW miotanych z odpowiednich urządzeń (wyroby te zaliczane są do klasy II lub III). Wyroby dające efekt dˇwiękowy mogą zawierać następujące masy mieszaniny pirotechnicznej lub azydku srebra:

- strzelające kulki - do 2,5 mg azydku srebra;

- kapiszony - do 7,5 mg mieszaniny na bazie chloranów (V) lub chloranów (VII) w pojedynczym kapiszonie (nie jest dozwolone stosowanie azydku srebra).

1.2. Klasa II

Do klasy II (symbol klasy: II) w zależności od ilości mieszaniny pirotechnicznej zalicza się:

- rakiety - do 20 g (w tym mieszanina pirotechniczna wywołująca efekt pirotechniczny do 10 g);

- korki wybuchowe - do 80 mg;

- moździerze - do 20 g;

- petardy - do 5 g; - strzelające konfetti - do 10 mg mieszaniny na bazie chloranów (V) lub chloranów (VII);

- ognie bengalskie - 2 500 g;

- pozostałe wyroby - do 50 g.

1.3. Klasa III

Do klasy III (symbol klasy: III) zalicza się wyroby pirotechniczne zawierające mieszaninę pirotechniczną o masie przekraczającej wielkości podane dla Klasy II, przeznaczone wyłącznie do stosowania w profesjonalnych pokazach pirotechnicznych.

2. Oznaczenie wyrobu pirotechnicznego

Oznaczenie powinno zawierać następujące dane:

- nazwę wyrobu,

- numer normy,

- symbol klasy

PRZYKŁAD - oznaczenie rakiety klasa II: RAKIETA - PN-C-86061-II

3. Pakowanie WPW w opakowania jednostkowe

3.1. Opakowania jednostkowe. WPW należy pakować do pudełek lub innych pojemników drewnianych, tekturowych, metalowych lub z odpowiedniego tworzywa sztucznego, w których pojedyncze wyroby w razie potrzeby powinny być przedzielone przegródkami z tektury lub zawinięte w papier pakowy. Opakowania jednostkowe WPW powinny spełniać niżej podane wymagania ogólne:

a) zabezpieczać wyrób przed ujemnym działaniem czynników zewnętrznych, mogących spowodować jego uszkodzenie, zniszczenie lub zadziałanie;

b) wykazywać odpowiednią wytrzymałość mechaniczną gwarantującą bezpieczeństwo podczas użytkowania;

c) opakowania z tworzywa sztucznego nie powinny być podatne na gromadzenie ładunków elektrycznych, mogących pobudzać do działania zapakowane wyroby;

d) materiały wyściełające powinny odpowiadać właściwościom przewożonych wyrobów;

e) od wewnątrz nie mogą zawierać gwoˇdzi, skobli i innych elementów zamykających wykonanych z metalu bez osłony;

f) być zgodne z typem konstrukcyjnym dopuszczonym do stosowania dla danego rodzaju wyrobu.

3.2. Etykietowanie opakowań jednostkowych. Każde opakowanie jednostkowe powinno być zaopatrzone w trwały i czytelny napis zawierający co najmniej:

a) oznaczenie WPW j. w pkt. 4,

b) numer katalogowy (jeżeli jest nadany);

c) nazwę producenta i/lub nazwę importera;

d) liczbę wyrobów w opakowaniu;

e) instrukcję obsługi;

f) znak dopuszczenia.

W instrukcji obsługi powinien być określony sposób bezpiecznego użytkowania WPW.

Warunki magazynowania i sprzedaży wyrobów pirotechnicznych

1. Wskazania podstawowe

1.1. Hurtownie wyrobów pirotechnicznych nie powinny być lokalizowane w obiektach zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi, niezależnie od zastosowanych zabezpieczeń i wydzieleń pożarowych. Wymagania budowlane dot. hurtowni i ich wydzieleń określa się w zależności od przewidywanego obciążenia ogniowego, przy czym wskazanym jest aby były lokalizowane w obiektach jednokondygnacyjnych. Wyjścia ewakuacyjne z pomieszczeń magazynowych powinny się otwierać na zewnątrz. Obiekty hurtowni należy wyposażać w instalacje elektryczne o stopniu ochrony zabezpieczającym przed możliwością powstania pożaru oraz w instalacje odgromowe obostrzone. Wskazanym jest aby warunki ochrony przeciwpożarowej hurtowni były zaopiniowane przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w budownictwie.

1.2. W sieci handlowej dopuszczalna jest sprzedaż wyrobów pirotechnicznych klasyfikowanych wg PN-C-86061do I i II klasy, przy czym nie powinno dopuszczać się do samoobsługowej sprzedaży tych wyrobów.

1.3. W sklepach usytuowanych w obiektach zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi o innym przeznaczeniu dopuszczalna jest sprzedaż wyrobów pirotechnicznych pod warunkiem, że pomieszczenie sklepu wraz z zapleczem stanowi oddzielną strefę pożarową. W sklepach takich nie powinno się jednak przewidywać lokalizowania magazynów z zapasami wyrobów pirotechnicznych.

1.4. W obiektach handlowych wielokondygnacyjnych, stanowiących jedną strefę pożarową, sprzedaż wyrobów pirotechnicznych może być prowadzona pod warunkiem, że stoisko z tymi wyrobami zlokalizowane na parterze, znajdować się będzie w wydzielonym pożarowo pomieszczeniu przeznaczonym zasadniczo dla tego celu, na ciągu komunikacyjnym dla klientów wychodzących z zakupami, z dala od głównych wyjść ewakuacyjnych z obiektu. Pomieszczenie to powinno być wydzielone ścianami i stropem o odporności ogniowej co najmniej 60 minut i zamykane drzwiami o odporności ogniowej 30 minut, otwierającymi się na zewnątrz pomieszczenia. Wskazanym jest - o ile to możliwe - aby wejście do pomieszczenia sprzedaży wyrobów pirotechnicznych znajdowało się na zewnątrz obiektu. Z uwagi na najczęściej występującą lokalizację pomieszczeń magazynowych w omawianych obiektach w kondygnacji podziemnej, w obiektach tych nie należy przewidywać lokalizowania magazynów z wyrobami pirotechnicznymi.

1.5. W dużych obiektach handlowych jednokondygnacyjnych ( supermarketach itp.) sprzedaż wyrobów pirotechnicznych może być prowadzona w wydzielonych stoiskach, które powinny być zlokalizowane na ciągach komunikacyjnych dla klientów wychodzących z zakupami z obiektu, z zaleceniem aby znajdowały się one możliwie daleko od głównych strumieni ludzi, z dala od głównych wyjść ewakuacyjnych z obiektu, najlepiej już poza obrębem ciągu kas. Z uwagi na przewidywaną dużą sprzedaż wyrobów pirotechnicznych w tych obiektach należy liczyć się z lokalizowaniem magazynów z ich zapasami. Wskazanym jest aby po zakończeniu działalności handlowej (w porze nocnej) i w dniach wolnych od pracy wyroby pirotechniczne ze stoisk handlowych były przechowywane w pomieszczeniu magazynowym.

2. Warunki magazynowania wyrobów pirotechnicznych

Magazynowanie wyrobów pirotechnicznych w dużym obiekcie handlowym powinno być prowadzone w wydzielonym pożarowo pomieszczeniu przeznaczonym wyłącznie do tego celu. Pomieszczenie to nie może być zlokalizowane w piwnicy oraz bezpośrednio przy ciągach komunikacyjnych czy też pomieszczeniach, w których przebywać mogą duże grupy ludzi. Wskazanym jest, aby zlokalizowane ono zostało w części jednokondygnacyjnej obiektu. Dla takiego przypadku pomieszczenie magazynowe powinno posiadać ściany do pełnej wysokości stropodachu o odporności ogniowej co najmniej 60 minut i być zamykane drzwiami o odporności ogniowej 30 minut, otwierającymi się na zewnątrz pomieszczenia. Drzwi, o ile to możliwe, nie powinny wychodzić na drogi komunikacyjne. Jeżeli obiekt jest wyposażony w stałe urządzenia gaśnicze tryskaczowe lub w instalację sygnalizacyjno-alarmową, to również pomieszczenie magazynowe wyrobów pirotechnicznych powinno być tymi urządzeniami chronione.

Dopuszczalne jest również magazynowanie wyrobów pirotechnicznych w kontenerach stalowych, które powinny być zlokalizowane możliwie jak najdalej od obiektu handlowego jak również w bezpiecznej odległości od otwartych składowisk materiałów palnych ( m.in. palet, opakowań, śmietników itp.), na terenie zabezpieczonym przed dostępem osób postronnych. Za minimalne odległości w rozpatrywanym przypadku należy uznać odległość 20 m kontenerów magazynowych z wyrobami pirotechnicznymi od sąsiednich budynków i obiektów budowlanych.. Wym. wyżej odległości mogą być zmniejszone w przypadku zastosowania ścian oddzielenia przeciwpożarowego stosownie do wymagań warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Magazyny powinny być oznakowane znakami bezpieczeństwa zgodnie z PN-92/N-01256-01 Znaki Bezpieczeństwa. Ochrona przeciwpożarowa (znak nr 16).

Wskazania jak wyżej odnoszą się również do pomieszczeń magazynowych z materiałami pirotechnicznymi, które w wypadkach szczególnych będą lokalizowane przy sklepach lub w obiektach handlowych o których mowa w pkt. 1.3 i 1.4. 3.

3. Warunki sprzedaży wyrobów pirotechnicznych

Wszystkie wyroby dopuszczone do sprzedaży powinny posiadać instrukcję użytkowania określającą również zasady bezpiecznego obchodzenia się z tymi wyrobami, numer katalogowy, nazwę producenta lub nazwę importera, liczbę wyrobów w opakowaniu, znak dopuszczenia, oznaczenie WPW, które zawiera nazwę wyrobu, numer normy, symbol klasy oraz mogą być sprzedawane tylko osobom pełnoletnim. Sprzedaż powinna być prowadzona w wydzielonym pomieszczeniu lub stoisku, zlokalizowanym wg zasad określonych we wskazaniach podstawowych (pkt. 1).

Stoisko w dużym domu handlowym lub pomieszczenie sprzedaży powinno posiadać - o ile to możliwe - gabloty do przechowywania wyrobów pirotechnicznych, z których towar może podawać klientowi tylko uprawniony sprzedawca. Wyroby pirotechniczne powinny być w miejscu sprzedaży posortowane w sposób widoczny wg klas dopuszczonych do sprzedaży Stoisko powinno być wyposażone w odpowiednie tablice informacyjne o zakazach:

- otwierania opakowań wyrobów pirotechnicznych na terenie obiektu,

- wnoszenia wyrobów pirotechnicznych do innych części obiektu,

- użytkowania wyrobów pirotechnicznych w obiekcie jak również na terenie do niego przyległym.

Stoisko powinno być wyposażone w gaśnicę proszkową 6 kg z proszkiem przeznaczonym do gaszenia pożarów typu A, B, C oraz koc gaśniczy, a personel znajdujący się w pobliżu i obsługujący powinni być specjalnie pouczeni o zasadach bezpieczeństwa przy sprzedaży wyrobów pirotechnicznych, a także powinni posiadać sprawdzone umiejętności posługiwania się podręcznym sprzętem gaśniczym.

Warunki użycia wyrobów pirotechnicznych w czasie pokazów z udziałem publiczności

1. Pokazy z użyciem wyrobów pirotechnicznych III klasy

W przypadku organizowania pokazów z udziałem publiczności przy użyciu wyrobów pirotechnicznych III klasy, pokazy takie mogą organizować wyłącznie specjalistyczne firmy, posiadające stosowne uprawnienia i specjalistów w tym zakresie. Z uwagi na fakt, że publiczność w takich przypadkach z reguły będzie przekraczać liczbę 1000 osób, pokazy będą nosiły charakter imprezy masowej i podlegać będą rygorom ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, w której to ustawie udział komendantów powiatowych PSP w zakresie dokonywania stosownych uzgodnień jest jednoznacznie określony.

2. Pokazy z użyciem wyrobów pirotechnicznych II klasy

W przypadku ustanowienia prawem miejscowym Wojewody Lubuskiego lub terenowych władz samorządowych okresowego zakazu lub ograniczenia używania wyrobów pirotechnicznych w miejscach publicznych i w konsekwencji uzależnienia możliwości zorganizowania pokazów od uzgodnienia ich z właściwymi organami Państwowej Straży Pożarnej - stosuje się następujące zasady:

2.1. Uzgodnień użycia wyrobów pirotechnicznych w miejscach publicznych dokonują komendanci powiatowi właściwi dla danego terenu.

2.2. Komendant Miejski PSP wydaje opinię o zabezpieczeniu przeciwpożarowym pokazów z użyciem wyrobów pirotechnicznych w miejscach publicznych na pisemny wniosek lub podanie instytucji, organizatora pokazów. Obowiązuje wniesienie opłaty skarbowej według obowiązujących zasad.

2.3. Wniosek powinien zawierać:

a) szkic sytuacyjny miejsca pokazów z oznaczeniem odległości od obiektów i miejsc przeznaczonych dla publiczności,

b) opis ilości, rodzaju z podziałem na klasy materiałów pirotechnicznych,

c) osoby odpowiedzialne za przeprowadzenie pokazów,

d) przewidywane zabezpieczenie stanowiska odpalania materiałów pirotechnicznych w podręczny sprzęt gaśniczy,

e) przewidywane zabezpieczenie terenu imprezy przez służby porządkowe.

2.4. Pokazy powinny być organizowane zasadniczo na otwartym terenie, przy czym minimalna odległość stanowiska odpalania materiałów z ukierunkowaniem na otwartą przestrzeń nie powinna być mniejsza niż 25 m od budynków i miejsc dla publiczności.

2.5. Lokalizacja miejsca pokazów powinna uwzględnić postanowienia rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w zakresie odległości od obszarów leśnych, stogów itp.

WSKAZANIA DLA INWESTORÓW W ZAKRESIE PRZYGOTOWANIA DOKUMENTACJI Z ODBIORU TECHNICZNYCH SYSTEMÓW ZABEZPIECZEŃ PRZECIWPOŻAROWYCH PRZED PRZEKAZANIEM OBIEKTU DO EKSPLOATACJI

Obowiązujące przepisy i normy w dość ograniczonym zakresie precyzują sposób sporządzania dokumentacji z przeprowadzonych pomiarów, badań i prób urządzeń ochrony przeciwpożarowych potwierdzających ich pełną przydatność dla ochrony przeciwpożarowej obiektu. Dlatego też poniżej omówiono zasady sporządzania tych dokumentów, wynikające bezpośrednio z przepisów (obowiązujących bądź też przewidywanych do wprowadzenia w życie w najbliższym czasie), dokumentacji techniczno-ruchowych, instrukcji ustalonych przez producentów, itd.

Instalacja gaśnicza tryskaczowa

W Polskiej Normie -PN-M-51540. Ochrona przeciwpożarowa. Urządzenia tryskaczowe. Zasady projektowania i instalowania oraz odbioru i eksploatacji - zostały podane zasady odbioru urządzeń tryskaczowych.

Zgodnie z pkt 19 normy, odbiór obejmuje:

1) sprawdzenie dokumentacji projektowej zgodnie z wymaganiami szczegółowymi określonymi w normie,

2) przegląd urządzenia tryskaczowego polegający na oględzinach zewnętrznych urządzenia i sprawdzeniu jego zgodności z dokumentacją projektową i wymaganiami normy obejmujący:

a) elementy budowlane oddzielające przestrzenie chronione urządzeniem tryskaczowym od przestrzeni nie chronionych,

b) ważniejsze części składowe urządzenia tryskaczowego, w tym co najmniej:

• hydrofor i zbiornik grawitacyjny,

• zbiorniki pośrednie i zbiorniki zapasowe,

• armaturę zaporową i regulacyjną oraz filtry na przewodach zasilających, ˇ

• pompy zasilające,

• łączniki ciśnieniowe,

• rozdzielnię elektryczną urządzenia tryskaczowego,

• zawory kontrolno-alarmowe z przyspieszaczem,

• urządzenia alarmowe,

• wskaźniki oraz przyrządy pomiarowe,

• tryskacze.

c) sposób wykonania robót montażowych, ze szczególnym uwzględnieniem:

• usytuowania spadków i połączeń przewodów rurowych,

• dostępu do armatury i urządzeń pomiarowych,

• przejść przewodów przez elementy budowlane i kompensacji przewodów rurowych,

• uchwytów i mocowań przewodów,

• zabezpieczenia powierzchni zewnętrznych przewodów przed korozją.

d) rozstawienie tryskaczy

e) widoczność i trwałość oznaczeń na manometrach i armaturze zaporowej, określających odpowiednio: dopuszczalne ciśnienie, dopuszczalny poziom i stan pracy.

3) sprawdzenie drożności przewodów i armatury, które należy wykonać przez przeprowadzenie próby płukania, sporządzenie protokołu i przekazanie go użytkownikowi lub właścicielowi urządzenia tryskaczowego,

4) sprawdzenie szczelności przewodów polegające na przeprowadzeniu próby wodnej hydrostatycznej, przy ciśnieniu co najmniej 13,5 bar przez co najmniej 2 godziny; próbę należy przeprowadzić oddzielnie dla przewodów podziemnych i nadziemnych; podczas próby nie powinny wystąpić przecieki; z próby szczelności należy sporządzić protokół i przekazać go użytkownikowi lub właścicielowi urządzenia tryskaczowego,

5) sprawdzenie działania urządzenia tryskaczowego, obejmujące:

• sprawdzenie zaworów kontrolno-alarmowych,

• sprawdzenie pomp zasilających,

• sprawdzenie samoczynnego urządzenia kontrolno-sygnalizacyjnego.

Zaleca się aby z przeprowadzonych prób został sporządzony dokument zbiorczy - atest instalacji tryskaczowej obejmujący zarówno szczegółowe parametry techniczne, jak i wyniki prób odbiorowych instalacji.

Instalacja gaśnicza na gaz obojętny

Ze względu na brak szczegółowych uregulowań normatywnych w tym zakresie, zaleca się stosowanie podobnej metodyki postępowania jak dla instalacji gaśniczej tryskaczowej, przy czym program odbioru instalacji gaśniczej na gaz obojętny powinien obejmować w szczególności:

1) sprawdzenie, czy wszystkie podzespoły urządzenia gaśniczego zostały zainstalowane zgodnie z instrukcjami montażu producenta oraz projektem instalacji,

2) sprawdzenie pewności wykonania wszelkiego rodzaju uszczelnień połączeń gwintowych,

3) przeprowadzenie próby drożności rur przez przedmuchanie ich sprężonym powietrzem poprzedzone oczyszczeniem rur z brudu z zewnątrz i wewnątrz oraz ich odtłuszczeniem,

4) poddanie instalacji rurowej hydraulicznej (wodnej) próbie ciśnieniowej - sprawdzenie przez okres 5-ciu minut rurociągu rozprowadzającego na szczelność i wytrzymałość (ciśnienie robocze 35 bar); próbę przeprowadza się z wkręconymi w miejsca przyłączenia dysz wylotowych korkami zaślepiającymi,

5) zapewnienie wystarczającej szczelności pomieszczenia chronionego - sprawdzenie prawidłowości uszczelnień drzwi i otworów wentylacyjnych w pomieszczeniu chronionym.

Instalacja sygnalizacyjno - alarmowa

Wobec braku uregulowań prawnych dotyczących odbioru instalacji sygnalizacji pożaru poniżej przytoczono podstawowe założenia wytycznych odbioru instalacji sygnalizacji pożaru, zawartych w opracowaniu Centrum - Naukowo Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej z 1994r. "Podstawowe zasady projektowania instalacji sygnalizacji pożarowej".

1) Wykaz czynności , które należy wykonać w czasie odbioru:

• prowadzenie użytych materiałów w zakresie zgodności z obowiązującymi normami,

• sprawdzenie wykonania instalacji w zakresie zgodności z projektem technicznym,

• sprawdzenie rezystancji izolacji, rezystancji uziemienia, rezystancji pętli linii dozorowych,

• sprawdzenie czułości przy pomocy przyrządu serwisowego wszystkich czujek pożarowych (może być przedstawiony protokół pomiaru),

• sprawdzenie sprawności czujek oraz ręcznych ostrzegaczy pożaru poprzez ich uruchomienie (podlega sprawdzeniu 100elementów wykrywczych); w przypadku systemów analogowych dopuszczalne jest sprawdzenie poziomów czułości poszczególnych czujek,

• sprawdzenie prawidłowości adresowania poszczególnych czujek lub ich grup (dotyczy systemów adresowalnych i analogowych).

2) Wykaz dokumentów, które wykonawca jest zobowiązany dostarczyć inwestorowi:

• aktualny projekt techniczny, w którym naniesiono wszelkie wprowadzone zmiany, uzgodnione z projektantem i rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych,

• protokoły obmiaru dozymetrycznego wszystkich czujek jonizacyjnych, protokoły pomiarów rezystancji izolacji żył linii dozorowych i uziemienia,

• protokoły odbiorów częściowych,

• dziennik budowy,

• ważne świadectwa dopuszczenia na zastosowaną konfigurację systemu.

3) Wykaz zaleceń dla użytkownika:

a) w pomieszczeniu, w którym zainstalowano centralkę należy umieścić:

• plan sytuacyjny nadzorowanego obszaru,

• opis funkcjonowania i obsługi urządzeń sygnalizacji pożaru,

• wskazówki, jak należy postępować w przypadku alarmu,

• książkę pracy instalacji, do której należy wpisywać przeprowadzone kontrole instalacji, dokonywane naprawy, zmiany i uzupełnienia instalacji, wszystkie alarmy z podaniem daty, godziny i przyczyny ich wywołania (protokół taki należy prowadzić również w przypadku, gdy centralka sygnalizacji pożaru jest wyposażona w pamięć zdarzeń lub drukarkę),

b) należy dopilnować przeszkolenia przez wykonawcę instalacji osób, które będą obsługiwać centralkę,

c) po przekazaniu instalacji do eksploatacji należy zlecić stałą konserwację urządzeń i instalacji sygnalizacji pożaru.

4) Podłączenie lokalnego sytemu sygnalizacji pożaru do stacji monitorowania i monitorowanie systemu do PSP.

a)umowa z firmą monitorującą lokalny system sygnalizacji pożaru,

b) protokół odbioru urządzeń monitorujących, z potwierdzeniem sprawności technicznej podłączenia monitorującego lokalny system sygnalizacji do PSP,

c) przyjęty czas opóźnienia w monitorowaniu sygnału alarmowego do PSP (zaleca się aby był on nie dłuższy niż 3 min.),

d) instrukcja obsługi - wskazówki jak należy postępować w przypadku alarmu,

e) książka pracy urządzenia monitorującego, do której należy wpisywać przeprowadzone kontrole urządzeń monitorujących, dokonywane naprawy i uzupełnienia urządzeń,

f) zapewnienie przez firmę monitorującą przeszkolenia pracowników obsługujących urządzenie.

Instalacja oświetlenia awaryjnego

Zgodnie z PN-84/E-02033. Oświetlenie wnętrz światłem elektrycznym - w celu sprawdzenia:

1) oświetlenia bezpieczeństwa - należy wyłączyć napięcie zasilające oświetlenie podstawowe i zmierzyć czas, po jakim załączy się oświetlenie bezpieczeństwa, a następnie zmierzyć średnie natężenie oświetlenia na płaszczyznach roboczych (decydujących o bezpieczeństwie osób). Wynik próby należy uznać za dodatni, jeżeli:

• oświetlenie bezpieczeństwa pojawi się w czasie nie dłuższym niż 15 sek. po zaniku oświetlenia podstawowego,

• średnie natężenie oświetlenia bezpieczeństwa zmierzone na płaszczyznach roboczych stanowi wartość co najmniej 10 wymaganego natężenia oświetlenia podstawowego,

2) oświetlenia ewakuacyjnego - należy wyłączyć napięcie zasilające oświetlenie podstawowe

(a jeżeli istnieje, także oświetlenie bezpieczeństwa), zmierzyć czas, po jakim załączy się oświetlenie ewakuacyjne, a następnie zmierzyć natężenie oświetlenia wzdłuż dróg ewakuacyjnych.

Pomiary należy wykonać w osi dróg ewakuacyjnych, w miejscach gdzie spodziewana jest najniższa wartość natężenia oświetlenia.

Wynik próby należy uznać za dodatni, jeżeli:

• oświetlenie ewakuacyjne pojawi się w czasie nie dłuższym niż 2 sek. po zaniku innych rodzajów oświetlenia elektrycznego,

• w żadnym punkcie powierzchni dróg ewakuacyjnych natężenie oświetlenia nie jest mniejsze niż 0,5 lx.

W przypadku, gdy oświetlenie bezpieczeństwa spełnia jednocześnie funkcję oświetlenia ewakuacyjnego, czas jego pojawienia się po zaniku oświetlenia podstawowego powinien być nie dłuższy niż 2 sek.

Wymienione wyżej próby należy przeprowadzić w godzinach wieczornych (po zapadnięciu zmroku) lub nocnych. Z przeprowadzonych prób należy sporządzić protokół.

Urządzenia oświetlenia awaryjnego powinny posiadać certyfikat na znak bezpieczeństwa oraz informację producenta o czasie pracy urządzenia - np. dla podświetlanych znaków ewakuacyjnych potwierdzenie, iż oświetlenie własne znaku gwarantuje natężenie oświetlenia minimum 0,5 lx na powierzchni znaku w czasie 2 h od momentu zaniku napięcia w sieci oświetlenia podstawowego (zgodnie z PN - 92/N 01256/02).

Instalacja wodociągowa wewnętrzna przeciwpożarowa

Zgodnie z PN-B-02865 instalacja przed jej włączeniem do eksploatacji podlega sprawdzeniu w zakresie zgodności z projektem oraz z wymaganiami zawartymi w normie.

1) Warunkiem przystąpienia do badań jest przedstawienie:

• projektu,

• dziennika budowy,

• oświadczenia wykonawcy o zgodności instalacji z projektem i naniesionymi zmianami,

• protokołów odbiorów częściowych tych fragmentów instalacji, które zostały zakryte.

2) Przewidziany w normie program badań określa:

a) sprawdzenie zgodności z projektem instalacji uwzględniając zapisy w dzienniku budowy oraz inne przedstawione dokumenty,

b)oględziny zewnętrzne prowadzenia przewodów zasilających i sytuowania hydrantów,

c)sprawdzenie sposobu instalowania zaworów hydrantowych i oznakowania hydrantów pod kątem zgodności z wymaganiami PN-92/N-01256/01,

d)sprawdzenie wymiarów (średnic przewodów, na których są zainstalowane hydranty zewnętrzne),

e) sprawdzenie możliwości podłączenia węży pożarniczych,

f)sprawdzenie wydajności wodnej - należy przeprowadzić za pomocą urządzeń pomiarowych o klasie dokładności co najmniej 2,5 przy całkowicie otwartym zaworze hydrantowym; podczas odbioru sprawdzeniu podlega wydajność każdego z zainstalowanych hydrantów (test),

g) sprawdzenie wydajności podczas jednoczesnego poboru wody z dwóch lub czterech hydrantów położonych najbardziej niekorzystnie pod względem hydraulicznym na jednej kondygnacji i w jednej strefie pożarowej (test),

h)sprawdzenie ciśnienia - należy przeprowadzić przy całkowicie otwartych zaworach hydrantowych za pomocą manometru wg PN-88/M-42304, klasy dokładności co najmniej 1,6; przy odbiorze sprawdzenia dokonuje się dla wszystkich zainstalowanych zaworów podczas pomiaru wydajności lit. g) (test).

3) Instalację należy uznać za zgodną z wymaganiami normy jeżeli wyniki wszystkich badań są pozytywne a instalacja jest wykonana zgodnie z projektem.

Sieć wodociągowa przeciwpożarowa

Ze względu na brak uregulowań normatywnych zaleca się stosowanie podobnej metodyki postępowania jak przy instalacji wodociągowej przeciwpożarowej.

Urządzenia do usuwania dymu - klapy dymowe

1) Klapy dymowe Zgodnie z Instrukcją nr 331 Instytutu Techniki Budowlanej firma wykonująca system oddymiający po zakończeniu prac powinna załączyć do protokołu odbioru następujące dokumenty:

• aprobatę techniczną (deklaracja zgodności) na zainstalowane urządzenia,

• instrukcję eksploatacji i obsługi urządzeń,

• instrukcję badania i konserwacji łącznie z listą części zamiennych,

• rysunki na których są uwidocznione położenie i niezbędne parametry wszystkich zainstalowanych urządzeń.

Program odbioru urządzeń przewiduje:

• sprawdzenie parametrów technicznych klap,

• sprawdzenie zadziałania klap - za pomocą każdego z przycisków sterujących (zamknięcie i otwarcie),

• sprawdzenie czasu otwarcia klap,

• sprawdzenie kąta otwarcia klap.

2) Urządzenia zapobiegające zadymieniu

Program odbioru poszczególnych instalacji i urządzeń przewiduje:

a)instalacja nadciśnieniowa na klatkach schodowych i przedsionkach oddzieleń pożarowych:

• sprawdzenie parametrów technicznych klap odcinających zgodnie z dokumentacją,

• sprawdzenie zadziałania klap odcinających,

• sprawdzenie czasu otwarcia klap przesłaniających wentylatory nadciśnieniowe,

• sprawdzenie czasu po jakim zostanie osiągnięte założone nadciśnienie,

• sprawdzenie sprawności klap lub innych urządzeń regulujących nadciśnienie,

b) instalacja oddymiająca:

• sprawdzenie zadziałania klap odcinających,

• sprawdzenie działania wentylatorów oddymiających oraz porównanie wyników pomiarów z parametrami wentylatorów na tabliczkach znamionowych,

• sprawdzenie parametrów technicznych klap odcinających zgodnie z dokumentacją i aprobatami technicznymi,

• pomiar wydajności wentylacji oddymiającej z odniesieniem do założeń projektowych,

• pomiar wydajności wentylacji kompensacyjnej z odniesieniem do założeń projektowych (przy uwzględnieniu równomierności oddymiania),

c) drzwi dymoszczelne:

• sprawdzenie parametrów technicznych drzwi zgodnie z dokumentacją,

• sprawdzenie działania trzymaków elektromagnetycznych i zamknięcia drzwi,

• sprawdzenie działania rygli elektromagnetycznych drzwi ewakuacyjnych pracujących w systemie kontroli dostępu,

• sprawdzenie prawidłowości zamknięcia drzwi (kolejność zamykania oraz szczelność po zamknięciu).

Instalacja rozgłoszeniowa

Program odbioru instalacji powinien przewidywać:

• sprawdzenie dokumentacji w zakresie stosownych uzgodnień i dokonanych zmian w czasie realizacji inwestycji,

• sprawdzenie rozmieszczenia głośników oraz innych urządzeń nagłaśniających i alarmujących (dot. inst. SAP i SUG) na poszczególnych kondygnacjach,

• przeprowadzenie testu - działania wszystkich głośników oraz innych urządzeń nagłaśniających i alarmujących,

• sprawdzenie możliwości selektywnego podawania komunikatów o ewakuacji.

Wykonawca instalacji powinien dołączyć do urządzenia instrukcję obsługi i konserwacji oraz wykaz części zamiennych.

Dźwigi (windy) przystosowane dla potrzeb ekip ratowniczych

Program odbioru dźwigu przystosowanego dla potrzeb ekip ratowniczych powinien przewidywać:

• sprawdzenie wymiarów gabarytowych dźwigu (2,10 x 1,10 m),

• sprawdzenie nośności dźwigu (min. 1000 kg),

• sprawdzenie maksymalnego czasu przejazdu między najniższym i najwyższym przystankiem (max. 60 sek.),

• sprawdzenie sposobu sterowania dźwigiem w trybie pracy alarmu pożarowego (np. kluczykiem),

• sprawdzenie możliwości komunikowania się intercomowego pomiędzy kabiną dźwigu a pomieszczeniem ze stałym nadzorem oraz z przystankiem podstawowym (parter) w czasie alarmu pożarowego,

• sprawdzenie systemu monitorowania stanu położenia dźwigu w przypadku alarmu pożarowego,

• sprawdzenie skuteczności zadziałania instalacji (urządzeń) do oddymiania szybu dźwigu.

Drzwi, bramy, żaluzje i okna przeciwpożarowe

Program działań odbiorowych powinien przewidywać:

• sprawdzenie odporności ogniowej (na tabliczkach znamionowych) oraz porównanie tych wartości z założeniami projektowymi,

• sprawdzenie wyposażenia w osprzęt typu samozamykacze, regulatory kolejności zamykania, dźwignie antypaniczne,

• sprawdzenie samoczynnego zamykania (uruchamianego przez sygnał z instalacji sygnalizacji pożaru) elementów będących w trybie pracy w warunkach normalnych w pozycji otwartej,

• sprawdzenie działania rygli elektromagnetycznych drzwi ewakuacyjnych pracujących w systemie kontroli dostępu.

Przeciwpożarowy wyłącznik prądu

Program działań odbiorowych powinien przewidywać:

• sprawdzenie lokalizacji przeciwpożarowego wyłącznika prądu wg założeń projektowych,

• sprawdzenie zakresu wyłączania obwodów instalacji elektrycznej z jednoczesnym uruchomieniem urządzeń służących ochronie przeciwpożarowej takich jak pompy pożarowe instalacji hydrantowej i urządzeń tryskaczowych, wentylacja pożarowa (oddymiająca), instalacja rozgłoszeniowa, dźwigi przystosowane dla potrzeb ekip ratowniczych.

Agregat prądotwórczy

Program działań odbiorowych powinien przewidywać:

• sprawdzenie mocy agregatu poprzez odczytanie wartości z tabliczki znamionowej producenta i porównanie z wartościami przyjętymi w założeniach projektowych,

• wykonanie próby automatycznego uruchomienia agregatu przy całkowitym odcięciu zasilania budynku energią elektryczną z sieci miejskiej z jednoczesnym uruchomieniem urządzeń służących ochronie przeciwpożarowej budynku; w przypadku gdy z agregatu prądotwórczego będą zasilane inne instalacje i urządzenia nie związane z ochroną przeciwpożarową budynku próbę należy prowadzić przy włączonym przeciwpożarowym wyłączniku prądu,

• sprawdzenie czasu automatycznego uruchomienia agregatu prądotwórczego - czas uruchomienia agregatu i osiągnięcia pełnej mocy powinien mieścić się w przedziale 5÷15 sek.

Z każdego z wymienionych w pkt. 1 ÷ 12 odbiorów technicznych systemów zabezpieczeń przeciwpożarowych należy sporządzić protokół, odrębny dla każdej instalacji, urządzenia (grupy urządzeń) lub elementu (grupy elementów), zawierający:

• datę i miejsce odbioru,

• skład komisji odbiorowej,

• opis instalacji, urządzenia lub elementu,

• potwierdzenie zgodności wykonania z założeniami projektowymi,

• wyniki przeprowadzonych prób,

• potwierdzenie prawidłowości działania instalacji, urządzenia lub elementu.

Protokóły z odbiorów wewnętrznych technicznych systemów zabezpieczeń przeciwpożarowych jak wyżej (stosownie do zakresu ich występowania w obiekcie), łącznie z aprobatami technicznymi, certyfikatami, świadectwami dopuszczenia, oświadczeniami itp., powinny być przedłożone przedstawicielom Komendy Powiatowej PSP w trakcie przeprowadzanych czynności kontrolno-rozpoznawczych przed zajęciem stanowiska w sprawie możliwości użytkowania obiektu.

JAK ZWALCZAĆ POWSTAŁY POŻAR

W przypadku powstania pożaru wszyscy zobowiązani są podjąć działania w celu jego likwidacji:

• zaalarmować niezwłocznie, przy użyciu wszystkich dostępnych środków osoby będące w strefie zagrożenia,

• wezwać straż pożarną.

Telefoniczne alarmowanie należy wykonać w następujący sposób: Po wybraniu numeru alarmowego straży pożarnej 998 i zgłoszeniu się dyżurnego spokojnie i wyraźnie podaje się:

• swoje imię i nazwisko, numer telefonu, z którego nadawana jest informacja o zdarzeniu,

• adres i nazwę obiektu,

• co się pali, na którym piętrze,

• czy jest zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego.

• po podaniu informacji nie odkładać słuchawki do chwili potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia.

Przyjmujący może zażądać:

• potwierdzenia zgłoszenia poprzez oddzwonienie,

• dodatkowych informacji, które w miarę możliwości należy podać.

Przystąpić niezwłocznie, przy użyciu miejscowych środków gaśniczych do gaszenia pożaru i nieść pomoc osobom zagrożonym w przypadku koniecznym przystąpić do ewakuacji ludzi i mienia. Należy czynności te wykonać w taki sposób, aby nie doszło do powstania paniki jaka może ogarnąć ludzi będących w zagrożeniu, które wywołuje u ludzi ogień i dym. Panika może być przyczyną niepotrzebnych i tragicznych w skutkach wypadków w trakcie prowadzenia działań ratowniczo gaśniczych. Dlatego prowadząc jakiekolwiek działania w przypadku powstania pożar należy kierować się rozwagą w podejmowaniu decyzji. Do czasu przybycia straży pożarnej kierowanie akcją obejmuje kierownik zakładu pracy /właściciel obiektu/ lub osoba najbardziej energiczna i opanowana.

Jak ewakuować ludzi i mienie

Celem ewakuacji ludzi jest zapewnienie osobom szybkiego i bezpiecznego opuszczenia strefy zagrożonej lub objętej pożarem. Do celów ewakuacji ludzi służą korytarze - poziome drogi ewakuacji i klatki schodowe - pionowe drogi ewakuacyjne z których istnieje możliwość bezpośredniego wyjścia na zewnątrz. Drogi i wyjścia ewakuacyjne oznakowane muszą być pożarniczymi tablicami informacyjnymi zgodnie z PN - 92/N - 01256/02 "Znaki Bezpieczeństwa - Ewakuacja. Ewakuacją ludzi z części lub z całego obiektu zarządza kierujący akcją ratowniczo - gaśniczą. W przypadku zaistnienia pożaru lub innego zagrożenia budynku lub jego części, osoby nie biorące udziału w akcji ratowniczej powinny opuścić strefę zagrożenia. Osoby opuszczające strefę zagrożenia kierują się do najbliższego wyjścia służącego celom ewakuacji zgodnie z oznakowaniem. W czasie prowadzenia ewakuacji zabronione jest:

• dokonywanie jakichkolwiek czynności mogących wywołać panikę,

• przechodzenie w kierunku przeciwnym do kierunku ewakuacji,

• zatrzymywanie się lub tamowanie ruchu w inny sposób.

Osoby ewakuowane muszą podporządkować się poleceniom ratowników to jest osobom prowadzącym ewakuację: strażacy, pracownikom służby zabezpieczenia obiektu. Poza ewakuacją ludzi niejednokrotnie zachodzi konieczność ewakuacji mienia. Celem ewakuacji mienia jest zabezpieczenie cennych przedmiotów oraz ważnych dokumentów przed zniszczeniem lub uszkodzeniem w przypadku pożaru lub innego zagrożenia. Ewakuowane przedmioty i dokumenty należy umieszczać aby nie były narażone na zniszczenie lub uszkodzenie. Działania ewakuacyjne muszą być prowadzone w sposób skoordynowany, nie powodujący utrudnień w innych działaniach. Kierujący działaniami powinien wstępnie określić pomieszczenia z których należy wynieść mienie. Do pomieszczeń, z których należy ewakuować mienie w pierwszej kolejności, jeśli istnieje taka możliwość bez narażenia życia i zdrowia zalicza się:

• pomieszczenia bezpośrednio zagrożone pożarem, w których jest źródło ognia,

• pomieszczenia sąsiednie ( w pionie i w poziomie) - możliwość rozprzestrzeniania się pożaru lub uszkodzenia przez działanie wysokiej temperatury i gazów popożarowych (dymu),

• pomieszczenia pod palącym się pomieszczeniem narażone na możliwość zalania w czasie akcji gaśniczej.

ZASADY POSTĘPOWANIA W PRZYPADKU POŻARU W BUDYNKU MIESZKALNYM

Pożar w budynku mieszkalnym powstać może w pomieszczeniach mieszkalnych, piwnicach, poddaszach, zsypach, pionach instalacji elektrycznych oraz innych instalacji ocieplanych materiałem palnym.

W przypadku zauważenia pożaru należy niezwłocznie zaalarmować osoby przebywające w strefie zagrożenia oraz wezwać straż pożarną (tel. 998).

Po wykręceniu numeru alarmowego straży pożarnej 998 i zgłoszeniu się dyżurnego należy spokojnie i wyraźnie podać:

• swoje imię i nazwisko, numer telefonu, z którego nadawana jest informacja o zdarzeniu,

• adres i nazwę obiektu,

• co się pali, na którym piętrze,

• czy występuje zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego.

• po podaniu informacji nie odkładać słuchawki do chwili potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia.

Przyjmujący może zażądać:

• potwierdzenia zgłoszenia poprzez oddzwonienie,

• dodatkowych informacji, które w miarę możliwości należy podać.

Największe zagrożenie dla osób przebywających w pobliżu pożaru niesie ze sobą zadymienie poziomych i pionowych dróg ewakuacji.

W przypadku pożaru we własnym mieszkaniu należy:

• wyprowadzić z mieszkania dzieci i osoby niepełnosprawne,

• w zależności od zaistniałej sytuacji podjąć działania gaśnicze, wyłączyć dopływ gazu i energii elektrycznej, nie otwierać okien,

• jeśli ugaszenie pożaru we własnym zakresie jest niemożliwe, opuścić mieszkanie zamykając drzwi jedynie na klamkę,

Uwaga!

Nie można dopuścić do odcięcia przez pożar drogi wyjścia z mieszkania.

• zaalarmować straż pożarną i osoby znajdujące się w sąsiednich lokalach.

• w przypadku odcięcia drogi wyjścia z mieszkania udać się do pomieszczenia najdalej usytuowanego od pożaru posiadającego okno lub balkon zabierając ze sobą (jeśli jest to możliwe) mokry koc zamykając za sobą drzwi do innych pomieszczeń na klamkę. Wezwać pomoc przez okno lub z balkonu, a w przypadku silnego wzrostu temperatury i zadymienia położyć się na balkonie pod oknem i okryć szczelnie kocem lub innym okryciem.

W przypadku pożaru w mieszkaniu sąsiednim lub na niższej kondygnacji oraz zadymienia korytarza i klatki schodowej należy:

• pozostać w domu zamykając drzwi wejściowe do mieszkania jedynie na klamkę,

• zakręcić zawór gazu, wyłączyć wszystkie odbiorniki energii elektrycznej,

• w celu niedopuszczenia do przenikania dymu i wysokiej temperatury przez drzwi wejściowe do mieszkania należy zabezpieczyć otwory i nieszczelności drzwi (np. mokrym ręcznikiem),

• przygotować zapas wody do gaszenia lub chłodzenia elementów konstrukcyjnych i wyposażenia,

• w razie potrzeby wzywać pomocy przez otwarte okno lub balkon.

W przypadku pożaru na wyższej kondygnacji należy pozostać w mieszkaniu lub opuścić je na wezwanie kierującego akcją gaśniczą zamykając drzwi wejściowe do mieszkania na klucz.

Niezależnie od powyższych wskazań, po przybyciu straży należy bezwzględnie podporządkować się poleceniom kierownika akcji ratowniczo-gaśniczej.

Mimo, że przepisy przeciwpożarowe nie nakładają na użytkowników mieszkań wymagań w zakresie ich zabezpieczenia w sprzęt i urządzenia przeciwpożarowe - w celu ograniczenia ilości pożarów w mieszkaniach i ich skutków, Państwowa Straż Pożarna postuluje aby użytkownicy mieszkań wyposażali je w podstawowe urządzenia zabezpieczające, takie jak :

• autonomiczne czujki dymu (posiadające zasilanie bateryjne) - umożliwiające już przy pierwszych oznakach pożaru zaalarmowanie sygnałem akustycznym osób przebywających w mieszkaniu i w sąsiednich mieszkaniach. Jest to szczególnie istotne w czasie nieobecności mieszkańców w domu lub w porze nocnej,

• detektory gazu ziemnego - instalowane w pomieszczeniach kuchennych,

• detektory tlenku węgla - instalowane w łazienkach z tzw. piecem kąpielowym,

• gaśnice proszkowe (ABC) 2 lub 1 kg - umieszczane w miejscach łatwo dostępnych i znanych wszystkim domownikom (najlepiej w przedpokoju), zabezpieczone przy tym zarówno przed uszkodzeniami mechanicznymi jak i przed dostępem małych dzieci.

Przedkładając powyższe pod rozwagę należy podkreślić, że wyposażenie mieszkań w szczególności w autonomiczne czujki dymu oraz podręczny sprzęt gaśniczy jest obecnie standardem w zabezpieczeniu mieszkań w krajach zachodnich.

Informujemy również, że szacunkowy koszt wyposażenia mieszkania we wszystkie wyżej wymienione zabezpieczenia nie powinien przekroczyć kwoty 300 zł.

ZASADY POSŁUGIWANIA SIĘ PODRĘCZNYM SPRZĘTEM GAŚNICZYM

Równocześnie z alarmowaniem należy przystąpić do akcji gaśniczej za pomocą podręcznego sprzętu gaśniczego będącego na wyposażeniu obiektu - gaśnic i hydrantów wewnętrznych. Podręczny sprzęt wykorzystywany jest do gaszenia pożarów w zarodku. Należy wykorzystywać do gaszenia pożarów następujące wskazania.

Grupa A

Rodzaj palącego się materiału: Ciała stałe pochodzenia organicznego, przy spalaniu których występuje zjawisko żarzenia (drewno, papier itp. materiały)

Rodzaj środka gaśniczego: woda, piana gaśnicza, proszek gaśniczy, dwutlenek węgla

Grupa B

Rodzaj palącego się materiału: Ciecze palne i substancje stałe topniejące wskutek ciepła (rozpuszczalniki, pasty do podłogi, topiące się tworzywa sztuczne)

Rodzaj środka gaśniczego: piana gaśnicza, proszek gaśniczy, dwutlenek węgla, halon

Grupa C

Rodzaj palącego się materiału: Gazy palne (gaz miejski, metan, propan-butan)

Rodzaj środka gaśniczego: proszek gaśniczy, dwutlenek węgla, halon

Grupa E

Rodzaj palącego się materiału: Pożary ABC występujące w obrębie urządzeń pod napięciem

Rodzaj środka gaśniczego: proszek gaśniczy, dwutlenek węgla, halon

Symbolami literowymi oznakowane są gaśnice odpowiednio do gaszenia pożarów danej grupy. Podręczny sprzęt gaśniczy należy tak dobierać, aby można nim ugasić ewentualny pożar.

Przy gaszeniu należy pamiętać o następujących zasadach:

• kierować strumień środka gaśniczego na palące się przedmioty lub obiektu od strony zewnętrznej (skrajnej) w kierunku do środka,

• przy gaszeniu przedmiotów ustawionych pionowo należy gasić od góry w dół,

• należy używać środków gaśniczych przeznaczonych do gaszenia danej grupy pożarów.

Charakterystyka podręcznego sprzętu gaśniczego:

Do podręcznego sprzętu gaśniczego zaliczamy gaśnice i koce gaśnicze. Gaśnice są to przenośne urządzenia o masie brutto do 20 kg i masie środka gaśniczego do 12 kg, którego użycie następuje pod wpływem uruchamianego ręcznie wyzwolenia ciśnienia gazu. Efekt akcji gaśniczej, a także bezpieczeństwo jej prowadzenia zależy od wielu czynników, między innymi od wyboru odpowiedniego środka gaśniczego. Dokonanie prawidłowego wyboru zależne jest od rozpoznania rodzaju pożaru oraz pewnego minimum wiedzy o środkach gaśniczych i ich działaniu. W tym rozdziale przedstawiamy podstawowe informacje o podręcznym sprzęcie gaśniczym i sposobach jego użycia.

Hydrant wewnętrzny Hydrant wewnętrzny jest to zawór zainstalowany na specjalnej sieci wodociągowej obudowany szafką i wyposażony w wąż pożarniczy i prądownice. Może być o średnicy 25 lub 52 mm. Ma on zastosowanie do lokalizacji pożarów w zarodku wszędzie tam gdzie jako środek gaśniczy stosuje się wodę. Sposób użycia hydrantu jest następujący:

• otworzyć drzwiczki szafki sprawdzić czy podłączony jest wąż i prądownica,

• rozwinąć odcinek węża w całości unikając zagięć i załamań,

• skierować strumień wody na miejsce pożaru.

Obsługę hydrantu powinny stanowić dwie osoby, jedna obsługuje prądownice a druga obsługuje zawór hydrantowy dawkując ilość wody. Wodą nie gasimy urządzeń pod napięciem elektrycznym oraz w ich obrębie jak również innych substancji, które z woda tworzą gazy palne np. karbid.

Gaśnica wodno-pianowa Gaśnica wodno-pianowa jest to zbiornik cylindryczny w którym znajduje się wodny roztwór środka pianotwórczego oraz zbiornik z gazem napędowym zaopatrzony w zbijak, wężyk zakończony prądowniczką zamykaną. Po dostarczeniu gaśnicy w pobliże pożaru zrywamy plombę zabezpieczającą, wciskamy zbijak (gaz napędzający wypełnia zbiornik gaśnicy, kierujemy strumień piany w ognisko pożaru. Działanie gaśnicy można w każdej chwili przerwać przez zwolnienie dźwigni prądowniczki. Ze względu na swoją budowę syfonową gaśnica prawidłowo pracuje tylko w pozycji pionowej.

Gaśnica proszkowa Gaśnica proszkowa jest to cylindryczny zbiornik zaopatrzony w dźwignię uruchamiającą zawór lub zbijak patronuz gazem napędowym. Środek gaśniczy ( proszek) wyrzucany jest przez dyszę lub wężyk zakończony prądowniczką przy pomocy gazu obojętnego ( azot lub dwutlenek węgla). Po dostarczeniu gaśnicy w miejsce pożaru zrywamy plombę i zawleczkę blokującą, uruchamiamy dźwignie lub zbijak i kierujemy strumień proszku w ognisko pożaru. Działanie gaśnicy można w każdej chwili przerwać przez zwolnienie dźwigni uruchamiającej lub dźwigni prądowniczki. Ze względu na swoją budowę syfonową gaśnica prawidłowo pracuje tylko w pozycji pionowej.

Gaśnica śniegowa Gaśnica śniegowa jest to cylindryczny zbiornik zaopatrzony w zawór i wężyk zakończony dyszą wylotową lub w gaśnicach mniejszych króćcem obrotowym z dyszą. Wewnątrz gaśnicy znajduje się skroplony dwutlenek węgla, który po uruchomieniu pod własnym ciśnieniem wydostaje się na zewnątrz oziębiając się do temperatury ok. - 80 st.C. Po dostarczeniu gaśnicy w pobliże pożaru zrywamy plombę zabezpieczającą uruchamiamy zawór i kierujemy strumień dwutlenku węgla na ognisko pożaru. Działanie gaśnicze można w każdej chwili przerwać zamykając zawór. Należy pamiętać o tym że:

• w czasie działania gaśnic trzymać ją tylko za uchwyty,

• nie wolno używać tych gaśnic do gaszenia ludzi.

Ze względu na swoją budowę syfonową gaśnica prawidłowo pracuje tylko w pozycji pionowej.

Koc gaśniczy Koc gaśniczy jest to płachta z tkaniny całkowicie niepalnej (włókno szklanego) o powierzchni około 2 m2. Przechowuje się go w specjalnym futerale. Służy do tłumienia pożaru w zarodku przez odcięcie dopływu powietrza do palącego się przedmiotu. Sposób użycia:

• wyjąć koc z futerału,

• rozłożyć i szczelnie przykryć palcy się przedmiot.

W przypadku gaszenia ludzi należy osobę przewrócić i przykryć ją szczelnie kocem. Koce gaśnicze można wykorzystywać do przenoszenia ewakuowanego mienia.

ZASADY STOSOWANIA, ROZMIESZCZANIA I OBSŁUGI PODRĘCZNEGO SPRZĘTU GAŚNICZEGO W BUDYNKACH PRZEZNACZONYCH NA POBYT LUDZI

Do prowadzenia skutecznej działalności w zapobieganiu pożarom i ich zwalczaniu niezbędne jest posiadanie wiedzy o procesie spalania, gdyż tylko ona pozwala na wszechstronną ocenę elementów, jakie składają się na szeroko rozumiane zjawisko pożaru. Ogólnie rzecz biorąc, spalanie jest procesem chemicznym, w czasie którego występuje łączenie się materiału palnego z utleniaczem (najczęściej tlenem), podczas którego wydziela się światło, ciepło i inne produkty spalania. Aby powstał, a następnie rozwijał się proces spalania konieczne jest istnienie w odpowiedniej proporcji substancji palnej, utleniacza oraz energii cieplnej niezbędnej do zainicjowania procesu.

Wynika z tego jednoznacznie, że proces spalania można przerwać przez:

• wprowadzenie do strefy spalania środka oddziałującego antykatalitycznie na reakcje chemiczne towarzyszące procesowi spalania,

• usunięcie lub odizolowanie materiału palnego,

• wyeliminowanie bodźca termicznego podtrzymującego proces spalania (np. chłodzenie układu palnego),

• odcięcie dostępu utleniacza do miejsca pożaru.

Mechanizm działania nowoczesnych środków gaśniczych, stosowanych w sprzęcie gaśniczym, łączy ze sobą co najmniej kilka z ww. cech.

Podręczny sprzęt gaśniczy - dobór i rozmieszczenie

Podręczny sprzęt gaśniczy to przenośny sprzęt uruchamiany ręcznie, służący do gaszenia pożarów w zarodku. Przy doborze i rozmieszczeniu podręcznego sprzętu gaśniczego w obiektach należy uwzględnić przepisy Rozporządzenia MSW z dn. 3.11.1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 92, poz. 460 z późn. zm.).

W szczególności należy uwzględnić następujące zasady:

• co najmniej jedna jednostka sprzętu o masie środka gaśniczego 2 kg powinna przypadać : » w strefach pożarowych lub ich częściach zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZL II i ZL V oraz w strefach, w których występują pomieszczenia zagrożone wybuchem - na każde 150 m2 powierzchni, » w strefach pożarowych o obciążeniu ogniowym 500 MJ/m2 i wyższym oraz zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZL I i ZL III - na każde 300 m2 powierzchni, » w pozostałych strefach pożarowych, z wyjątkiem stref zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV - na każde 500 m2 powierzchni,

• w strefach pożarowych, w których zainstalowane są silniki elektryczne stosuje się dodatkowo jedną jednostkę sprzętu na każde 30 silników,

• do gaszenia pożarów grupy A (w których występuje zjawisko spalania żarowego np. drewna, papieru, tkanin) stosuje się gaśnice pianowe lub proszkowe (wypełnione proszkiem fosforanowym) oraz w ograniczonym zakresie gaśnice śniegowe,

• do gaszenia pożarów grupy B (cieczy palnych i substancji stałych, topiących się) stosuje się zamiennie gaśnice pianowe, śniegowe lub proszkowe,

• do gaszenia pożarów grupy C (gazów palnych) stosuje się zamiennie gaśnice proszkowe lub śniegowe,

• do gaszenia pożarów poszczególnych grup z indeksem E (urządzeń elektrycznych pod napięciem lub materiałów znajdujących się w pobliżu tych urządzeń) stosuje się zamiennie gaśnice proszkowe lub śniegowe,

• sprzęt powinien być umieszczony w miejscach łatwo dostępnych i widocznych, przy wejściach i klatkach schodowych, przy przejściach i korytarzach, przy wyjściach na zewnątrz pomieszczeń,

• w obiektach wielokondygnacyjnych sprzęt należy umieszczać w tych samych miejscach na każdej kondygnacji, jeżeli warunki techniczne na to pozwalają,

• oznakowanie miejsc usytuowania sprzętu powinno być zgodne z Polskimi Normami,

• do sprzętu powinien być zapewniony dostęp o szerokości co najmniej 1 m,

• sprzęt należy umieszczać w miejscach nie narażonych na uszkodzenie mechaniczne oraz działanie źródeł ciepła,

• odległość dojścia do sprzętu nie powinna być większa niż 30 m.,

• gaśnice powinny być poddawane okresowym (nie rzadziej niż raz w roku) czynnościom konserwacyjnym; przeglądy lub ewentualne remonty i naprawy gaśnic należy zlecać wykwalifikowanym pracownikom (konserwatorom sprzętu ppoż.) lub specjalistycznym firmom .

Zasady obsługi gaśnic i hydrantów wewnętrznych

Gaśnica proszkowa - jest to cylindryczny zbiornik zaopatrzony w dźwignię uruchamiającą zawór lub zbijak. Środek gaśniczy (proszek) wyrzucany jest przez dyszę lub wężyk zakończony prądowniczką przy pomocy gazu obojętnego (azot lub dwutlenek węgla). Po dostarczeniu gaśnicy w miejsce pożaru zrywamy plombę i wyciągamy zawleczkę blokującą, uruchamiamy dźwignię lub wciskamy zbijak i kierujemy strumień środka gaśniczego na ognisko pożaru. Działanie gaśnicy proszkowej można w każdej chwili przerwać przez zwolnienie dźwigni uruchamiającej lub dźwigni prądowniczki. Ze względu na swoją budowę syfonową gaśnica prawidłowo pracuje tylko w pozycji pionowej.

Gaśnica pianowa - zasady obsługi gaśnicy pianowej są podobne do zasad obsługi gaśnicy proszkowej.

Gaśnica śniegowa - jest to cylindryczny zbiornik zaopatrzony w zawór (pokrętny lub szybko otwieralny) i wężyk zakończony dyszą wylotową. Wewnątrz gaśnicy znajduje się skroplony dwutlenek węgla, który po uruchomieniu gaśnicy pod własnym ciśnieniem wydostaje się na zewnątrz oziębiając się do temperatury ok. - 80 oC. Po dostarczeniu gaśnicy w miejsce pożaru zrywamy plombę zabezpieczającą (ewentualnie wyciągamy zawleczkę blokującą), uruchamiamy zawór i kierujemy strumień środka gaśniczego na ognisko pożaru. Działanie gaśnicy śniegowej można w każdej chwili przerwać zamykając zawór.

Należy pamiętać, że :

• w czasie działania gaśnicy należy ją trzymać tylko za uchwyty,

• nie wolno używać tych gaśnic do gaszenia palącej się na człowieku odzieży.

Ze względu na swoją budowę syfonową gaśnica prawidłowo pracuje tylko w pozycji pionowej.

Podstawowy sposób użycia poszczególnych gaśnic przedstawiany jest także w sposób graficzny na etykietach naklejonych na gaśnice.

Hydrant wewnętrzny - jest urządzeniem przeciwpożarowym umieszczonym na sieci wodociągowej wewnętrznej, służącym do gaszenia pożarów grupy A . Umożliwia on dogodne gaszenie ewentualnego pożaru (z większych niż gaśnice odległości), a w szczególności przydatny jest do gaszenia pożarów w zarodku (hydrant Ć 25) oraz do dogaszania pogorzelisk .

W celu uruchomienia hydrantu wewnętrznego należy :

- otworzyć szafkę,

- rozwinąć wąż tłoczny zakończony prądownicą,

- otworzyć (odkręcić) zawór hydrantowy,

- skierować strumień wody na źródło ognia.

Nie wskazane jest używanie hydrantów wewnętrznych (wody) do gaszenia pożarów w obrębie elektroniki użytkowej oraz instalacji i urządzeń elektrycznych pod napięciem (niszczące działanie wody oraz możliwość porażenia prądem). W związku z powyższym pełne wykorzystanie hydrantu wewnętrznego do gaszenia ewentualnego pożaru może nastąpić tylko w ostateczności ( np. po wykorzystaniu najbliższych gaśnic).

CO POWINNO SIĘ UCZYNIĆ PRZED WYJAZDEM NA WAKACJE?

1. Zakręć zawór gazowy, jeśli taki jest

2. Wyłącz zasilanie prądu

3. Jeśli masz zaufanych sąsiadów pozostaw informację gdzie będziesz przebywać /możesz zostawić klucze/

4. Uporządkuj balkon, piwnicę i strych. Składowane poza mieszkaniem materiały palne, szczególnie ciecze łatwo zapalne takie jak rozcieńczalniki, farby olejne, dezodoranty ciecze ropopochodne mogą przyczynić się do szybkiego rozprzestrzenienia się pożaru.

WYPALANIE TRAWY, SŁOMY, POZOSTAŁOŚCI ROŚLINNYCH NA POLACH JEST CZĘSTĄ PRZYCZYNĄ POŻARÓW

W okresie wiosny wypalanie traw w różnych ich siedliskach tj. traw na łąkach, rowach przydrożnych, wypalanie zarośli, uschniętych chwastów i resztek słomy pozostawionej na polach po zeszłorocznych zbiorach - to przyczyna wielu pożarów oraz całokształt złożonych zmian, jakim ulegają makro i mikrobionty trawiastych siedlisk.

W skutek niedostatecznej ilości czasu i maszyn, złych warunków pogodowych jesienny pokos nie zostaje sprzątnięty. Pozostawiona na pniu lub skoszona, ale nie zebrana trawa, hamuje wiosną tempo wzrostu młodych roślin, obniżając w wyniku tego plon siania.

Utrwalił się mit, że wypalanie traw i słomy poprawia jakość gleby, jest swoistym rodzajem jej nawożenia i użyźniania. Rolnicy nadal sądzą, że ogień to "najtańszy herbicyd" do zwalczania chwastów. Tymczasem w płomieniach giną nie tylko suche źdźbła traw - roślin, ale system korzeniowy, flora oraz bakterie i grzyby, które powodują szybszą wegetację roślin. W ogniu ginie całe bogactwo przyrody. Wiosną opuszczają swe kryjówki owady, budzą się z zimowego snu ssaki, przychodzą na świat zające, opuszczają zimowe legowiska jeże, ptaki i budują gniazda.

Utrzymuje się moda na wypalanie, żeby było wygodniej i szybciej rozlewa się ciecze łatwo zapalne, zapominając, że:

• gęsty, ścielący się dym to zagrożenie dla ruchu drogowego,

• otwarte pożary to przedostawanie się do atmosfery dużych ilości tlenku węgla, tlenku siarki oraz węglowodorów aromatycznych itp.,

• to ofiary w płomieniach - najczęściej podpalacze,

• to tysiące strat w mieniu wypracowanym przez kilka pokoleń.

Zgodnie z § 69 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 92, poz. 460 ze zmianami) dopuszcza się wypalanie pozostałości roślinnych (słoma, łęty ziemniaczane, itp.) na polach uprawnych w odległości co najmniej 100 m od zabudowań, miejsc ustawiania stert i stogów, lasów oraz zboża na pniu, przy zapewnieniu stałego nadzoru miejsca wypalania oraz w sposób nie powodujący zakłóceń w ruchu drogowym.

Szczegółowe zasady wykonywania czynności, o których mowa wyżej ustaliły organy samorządowe na danym terenie.

ZADANIA I OBOWIĄZKI WŁAŚCICIELI I ZARZĄDZAJĄCYCH OBIEKTAMI KWALIFIKOWANYMI DO KATEGORII ZAGROŻENIA LUDZI ORAZ ZAKŁADÓW PRACY W ZAKRESIE OCHRONY PRZECIWPOŻAROWEJ

Zapewnienie właściwej ochrony przeciwpożarowej obiektu (zakładu pracy) lub terenu zgodnie z art. 4 ustawy o ochronie przeciwpożarowej należy do obowiązków jego właściciela, zarządcy lub użytkownika. Cel ten można osiągnąć poprzez:

1. Przestrzeganie wymagań budowlanych, instalacyjnych i technologicznych podczas projektowania, wykonawstwa i eksploatacji obiektów,

2. Wyposażenie obiektów w sprzęt i urządzenia przeciwpożarowe, zapewnienie ich właściwego stanu technicznego oraz właściwego do nich dostępu (szczególnie do podręcznego sprzętu gaśniczego i hydrantów),

3. Przygotowanie obiektu do prowadzenia akcji ratowniczej, w tym zapewnienie sprawnych technicznie i dostępnych (szczególnie w porze zimowej) źródeł i miejsc poboru wody do celów gaśniczych,

4. Przestrzeganie wymagań bezpieczeństwa pożarowego związanych z prowadzeniem procesów technologicznych mogących powodować zagrożenie pożarem lub wybuchem. Zadbać należy szczególnie o sprawność urządzeń zabezpieczających, a każde awarie usuwać przed ponownym uruchomieniem linii technologicznej lub procesu technologicznego,

5. Przestrzeganie zasad eksploatacji instalacji technicznych (elektrycznej, piorunochronnej, gazowej, kominowej i wentylacyjnej), maszyn i urządzeń poprzez zapewnienie ich okresowych przeglądów i konserwacji,

6. Zaznajomienie pracowników z przepisami przeciwpożarowymi i porządkowymi (z uwzględnieniem obsługi sprzętu przeciwpożarowego i prowadzenia ewakuacji) oraz ustalenie sposobów postępowania na wypadek pożaru lub innego zagrożenia,

7. Powierzanie czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej osobom posiadającym odpowiednie kwalifikacje.

8. Opracowanie dla obiektów użyteczności publicznej i zbiorowego zamieszkania "Instrukcji bezpieczeństwa pożarowego" oraz umieszczenie wymagań przeciwpożarowych dotyczących procesów technologicznych w "Instrukcji technologiczno - ruchowej" (w zakładach przemysłowych),

9. Stosowanie do ochrony przeciwpożarowej sprzętu, urządzeń, elementów, środków i instalacji posiadających aprobaty, certyfikaty ITB i/lub CNBOP,

10. Zapewnienie osobom przebywającym w obiekcie bezpieczeństwa i odpowiednich warunków ewakuacji, poprzez odpowiednie zabezpieczenie klatek schodowych (ich wydzielenie i oddymianie) oraz przestrzeganie wymagań przepisów w zakresie stopnia palności elementów zastosowanych na drogach komunikacji ogólnej służących celom ewakuacji lub w pomieszczeniach, w których może przebywać jednocześnie ponad 50 osób,

11. Przeprowadzania w zakładach produkcyjnych ćwiczeń z zakresu likwidowania źródeł zagrożeń, a w obiektach użyteczności publicznej ćwiczeń z ewakuacji ludzi i mienia. W razie potrzeby zakres ćwiczeń należy konsultować z właściwą terenowo Komendą Miejską PSP.

ZIMA – OKRESEM SZCZEGÓLNEGO ZAGROŻENIA POŻAROWEGO W BUDYNKACH MIESZKALNYCH

Sezon zimowego ogrzewania mieszkań w blokach i domach mieszkalnych to, co roku okres zwiększonej ilości pożarów. Jak wykazują dane statystyczne „czerwony kur” jest groźny również w okresie zimowym mimo, że jest to pora opadów deszczu i śniegu. Ogień wówczas przychodzi od wewnątrz pomieszczeń. Bardzo często pożary wybuchają w mieszkaniach budynków wielorodzinnych, domach jednorodzinnych oraz budynkach gospodarstw indywidualnych i drobnych zakładach wytwórczych pociągając za sobą dużą liczbę ofiar śmiertelnych i osób poszkodowanych.

Najczęstszymi przyczynami powstania pożarów w okresie zimowym są:

- nieostrożne obchodzenie się z ogniem otwartym, w tym palenie papierosów (szczególnie przed zaśnięciem),

- niewłaściwe i nieostrożne użytkowanie urządzeń grzewczych.

- pozostawienie bez dozoru włączonych urządzeń elektrycznych nieprzystosowanych do pracy całodobowej,

- niefachowe przeróbki i brak konserwacji instalacji i urządzeń elektrycznych,

Wymienione przyczyny powstawania pożarów od lat ciągle się powtarzają. Dlatego też Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej apeluje o zwrócenie uwagi i zapamiętanie podstawowych zasad bezpieczeństwa pożarowego, podczas dogrzewania pomieszczeń, których przestrzeganie pozwoli cieszyć się własnym bezpieczeństwem. Oto te najważniejsze:

Eksploatacja urządzeń elektrycznych ( w tym również urządzeń grzewczych):

- nie należy stosować naprawianych „watowanych” bezpieczników topikowych oraz bezpieczników o większej mocy niż wskazane,

- należy używać tylko tyle odbiorników prądu elektrycznego na ile obliczono moc instalacji elektrycznej, ze względu na to, że nadmierne obciążenie instalacji powoduje przegrzewanie się kabli i przewodów oraz wypalanie styków w gniazdkach i puszkach rozgałęźnych,

- należy zlecać wykonanie przeglądów technicznych urządzeń elektrycznych i gazowych zgodnie z instrukcją obsługi osobom do tego upoważnionym,

- nie wolno wykonywać prowizorycznych podłączeń elektrycznych i przerabiać stałych instalacji oraz przedłużaczy elektrycznych,

- nie należy ustawiać elektrycznych urządzeń grzewczych bezpośrednio na podłożu palnym oraz w pobliżu materiałów łatwo zapalnych (mebli, firanek, itp) - zachowaj odległość minimum 50 cm.

Eksploatacja urządzeń gazowych:

- nie wolno zatykać przewodów wentylacyjnych - w prawidłowo działających urządzeniach gazowych, w przypadku braku odpowiedniej ilości powietrza, następuje niezupełne spalanie gazu i może powstać trujący, niewyczuwalny tlenek węgla (CO). Ponadto nadmierna zawartość w powietrzu produktów spalania gazu jest szkodliwa dla zdrowia,

- nie należy ogrzewać pomieszczeń kuchnią gazową - bardzo często takie praktyki, zwłaszcza w budynkach z centralnymi gazomierzami, gdzie teoretycznie ogrzewa się mieszkania nie na własny koszt kończą się poważnym zatruciem organizmu,

- nowoczesne gazowe urządzenia promiennikowe wyposażone w katalizatory mogą być używane w pomieszczeniach o powierzchni powyżej 40 m2, w których nie przebywają stale ludzie,

- nie należy ustawiać gazowych urządzeń grzewczych w pobliżu materiałów łatwo zapalnych (mebli, firanek itp.) - zachowaj odległość minimum 60 cm,

- w mieszkaniu nie należy przechowywać więcej niż 2 butli gazowych o ładunku nie przekraczającym 11 kg, (butle powinny być podłączone do urządzeń gazowych),

- nie należy przechowywać butli gazowych w pomieszczeniach poniżej poziomu terenu (piwnicach i na klatkach schodowych), ponieważ gaz propan-butan jest gazem cięższym od powietrza i może zalegać w pomieszczeniu grożąc wybuchem,

- nie należy użytkować instalacji na gaz płynny w obiektach wyposażonych w instalacje gazu ziemnego.

Oraz kilka zasad ogólnych:

- nie należy eksploatować uszkodzonych instalacji i urządzeń grzewczych zarówno elektrycznych, gazowych jak również na paliwo stałe,

- należy zlecać okresowe czyszczenie kanałów kominowych i wentylacyjnych - zaniedbania tych czynności często są przyczyną śmiertelnych zatruć tlenkiem węgla, szczególnie podczas kąpieli w łazienkach wyposażonych w gazowe ogrzewacze wody,

- w obiektach, w których odbywa się proces spalania paliwa stałego, ciekłego lub gazowego należy usuwać zanieczyszczenia z przewodów dymowych i spalinowych oraz przewodów wentylacyjnych w celu zapewnienia ich odpowiedniej drożności jak również zapobieżenia zapalaniu zalegających tam zanieczyszczeń (głównie sadza),

- podłoga łatwo zapalna przed drzwiczkami palenisk powinna być zabezpieczona pasem materiału niepalnego o szerokości co najmniej 0.3 m sięgającym poza krawędzie drzwiczek co najmniej po 0.3 m,

- należy używać tylko tych urządzeń grzewczych elektrycznych i gazowych, które posiadają krajowe atesty i dopuszczenia,

- w przypadku używania urządzeń sprowadzonych z zagranicy należy bezwzględnie przestrzegać instrukcji producenta.

Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Sieradzu ul. T.Grzesika R.Piwnika 1 98 - 200 Sieradz tel. (43) 82-81-063